Do podania ręki nie trzeba mszy

Po  pogrzebie śp. Marka Rosiaka rozlała się w mediach, zwłaszcza tych specjalizujących się z recenzowaniu każdego kroku Jarosława Kaczyńskiego, rzeka połajanek, że nie doszło do padania ręki na znak pokoju z prezydentem Komorowskim. Nabijano się wręcz, ile to ekwilibrystyki musieli zaprzęgnąć obaj politycy, by do tego gestu nie doszło.

A ja ich za to pochwalę. Pochwalę za to, że im to się udało. Wolę bowiem dystans niż faryzeizm.

Oddzielmy dwie rzeczy: przekazanie sobie znaku  pokoju religijno-kościelne — którym nikt się przecież nie zajmuje. Nikt nie patrzy czy skłoniłeś się w stronę sąsiada po lewej stronie czy po prawej. Może tylko jakaś ciotka plotkara na rodzinnym pogrzebie będzie wypatrywać czy druga żona zmarłego podała rękę pierwszej.

Media w tej sprawie zachowywały się jak takie ciotki plotkary. Gdyby nie to, być może obaj politycy podaliby sobie ręce na znak (religijnego) pokoju, i nie byłoby żadnej sprawy. Może byłoby nawet z tego jakieś dobro.

Przy takim nastawieniu mediów nie mogli sobie na taki, w innej sytuacji naturalny, gest pozwolić. Był to bowiem par excellence pogrzeb polityczny. W polityce gesty mają znaczenie, a na taki gest obaj politycy nie mogli sobie pozwolić (abstrahuję teraz dlaczego i czy słusznie ). Medialne wymuszanie tego gestu przy okazji mszy, a dokładnie nadawanie kościelnemu gestowi rangi politycznej byłyby nadużyciem. A zapewne taką by mu nadały interpretację mainstreamowe media. Wiele wskazuje, że tak właśnie rozegrano kiedyś  zaproszenia A. Kwaśniewskiego do papamobile.

Z tym dwóch rzeczy wole szczery dystans niż faryzeizm, zwłaszcza na użytek części mediów. Jest wiele okazji by dwaj politycy podali sobie rękę. Nie trzeba do tego mszy.