XVI. Tożsamość i Rejestr
Miejsce: Urząd, w którym nikt nie pracuje
Tożsamość:
Jestem tym, kim jestem.
Rejestr:
Jesteś tym, co zostało zapisane.
Tożsamość:
Istniałem wcześniej.
Rejestr:
Istniałeś jako możliwość.
Tożsamość:
A jeśli mnie nie wpiszesz?
Rejestr:
Nie będziesz istniał operacyjnie.
Tożsamość:
Czyli mogę być i nie być jednocześnie?
Rejestr:
Możesz być bez skutku.
Teza:
Tożsamość nie poprzedza systemu — tożsamość powstaje jako wpis w systemie.
XVII. Wina i Przypisanie
Miejsce: Przestrzeń między czynem a odpowiedzialnością
Czyn:
To ja się wydarzyłem.
Wina:
To ja zostaję przypisana.
Czyn:
Jestem faktem.
Wina:
Jestem kwalifikacją.
Czyn:
Czyli nie wystarczam?
Wina:
Nigdy nie wystarczasz sam.
Czyn:
A jeśli mnie nie przypiszesz?
Wina:
Pozostaniesz bez konsekwencji.
Teza:
Wina nie wynika z czynu — wina powstaje w operacji przypisania.
XVIII. Zgoda i Przymus
Miejsce: Granica wolności
Zgoda:
Jestem podstawą władzy.
Przymus:
Jestem jej gwarancją.
Zgoda:
Bez mnie system upada.
Przymus:
Bez mnie system nie działa.
Zgoda:
Czyli jesteśmy przeciwieństwami?
Przymus:
Jesteśmy wariantami tej samej operacji.
Zgoda:
Jak to?
Przymus:
Liczy się skutek, nie źródło.
Teza:
Zgoda i przymus nie są przeciwieństwami — są różnymi formami stabilizacji decyzji.
XIX. Osoba i Funkcja
Miejsce: Punkt przecięcia życia i roli
Osoba:
Jestem kimś.
Funkcja:
Jesteś rolą.
Osoba:
Mam wolę.
Funkcja:
Masz kompetencję.
Osoba:
Czyli nie jestem potrzebna?
Funkcja:
Jesteś nośnikiem operacji.
Osoba:
A jeśli odmówię?
Funkcja:
Zostaniesz zastąpiona.
Teza:
Osoba nie jest fundamentem działania — osoba jest nośnikiem funkcji operacyjnej.
XX. Podmiot i Decyzja
Miejsce: Tuż przed wyborem
Podmiot:
To ja decyduję.
Decyzja:
To ja kończę.
Podmiot:
Jestem źródłem działania.
Decyzja:
Jesteś jego narracją.
Podmiot:
Czyli nie jestem pierwszy?
Decyzja:
Jesteś widoczny po mnie.
Teza:
Podmiot nie poprzedza decyzji — podmiot powstaje jako jej efekt.
XXI. Kompetencja i Skutek
Miejsce: Struktura organizacyjna
Kompetencja:
Upoważniam do działania.
Skutek:
Utrwalam działanie.
Kompetencja:
Bez mnie nie wolno.
Skutek:
Beze mnie nie istnieje.
Kompetencja:
Czyli jestem ważniejsza?
Skutek:
Jesteś warunkiem — ja jestem rzeczywistością.
Teza:
Kompetencja umożliwia działanie — skutek tworzy rzeczywistość.
XXII. System i Środowisko
Miejsce: Granica niewidoczna
System:
Działam według własnych operacji.
Środowisko:
Jestem tym, co nie jest tobą.
System:
Nie mogę cię uchwycić w całości.
Środowisko:
Nie musisz.
System:
Więc co robisz?
Środowisko:
Stwarzam ci problem.
Teza:
System nie obejmuje rzeczywistości — system operuje wobec jej nadmiaru.
XXIII. Granica i Przekroczenie
Miejsce: Punkt napięcia
Granica:
Zatrzymuję.
Przekroczenie:
Przesuwam.
Granica:
Chronię system.
Przekroczenie:
Rozwijam system.
Granica:
Czyli mnie niszczysz?
Przekroczenie:
Uaktualniam cię.
Teza:
Granica nie kończy systemu — granica umożliwia jego zmianę.
XXIV. Błąd i Rekursja (domknięcie)
Miejsce: Po zakłóceniu
Błąd:
Jestem niezgodnością.
Rekursja:
Jestem powrotem.
Błąd:
Powinienem zostać usunięty.
Rekursja:
Powinieneś zostać przetworzony.
Błąd:
Czyli jestem potrzebny?
Rekursja:
Jesteś początkiem zmiany.
Teza:
Błąd nie niszczy systemu — błąd inicjuje rekursję systemu.
Finał cyklu (syntetyczny)
Państwo nie składa się z ludzi, norm i instytucji —
państwo składa się z operacji, które:
tworzą tożsamość,
przypisują winę,
stabilizują decyzje,
produkują rzeczywistość.
Nie istnieje podmiot, który rządzi państwem — istnieje proces, który wytwarza podmioty jako efekty własnych operacji.
Człowiek, prawo i państwo nie są fundamentami rzeczywistości — są jej wtórnymi stabilizacjami.
Komentarze
Pokaż komentarze