Tymczasem cisza.
Warto byłoby przedstawić choćby bilans pomocy finansowej otrzymywanej od Unii oraz wytransferowanych z Polski kwot od czasu dopasowywania polskiej gospodarki do zasad Unii. Przedstawić całe działy polskiej gospodarki zlikwidowanych w procesie dopasowywania - by nie była ona konkurencyjna, a kontyngenty zbyt wysokie.
To także okazja do przedstawienia polskiemu społeczeństwu tendencji, od tego czasu , w zakresie długu wewnętrznego i zewnętrznego oraz konsekwencji tych tendencji.
Warto byłoby także wytłumaczyć, czy 6% przyrost dochodu narodowego przybliża nas do czołowych państw UE, czy oddala. Nie jest to trudne zadanie, wprost przeciwnie. Uczeń szkoły podstawowej łatwo wyliczy, czy 6% od miliona to więcej niż 2% od 50 milionów, takie są, mniej więcej, proporcje. Tymczasem bez dwucyfrowego wzrostu gospodarczego będziemy ciągle zostawać w tyle – tyle, że wolniej.
Byłaby także niezwykle ciekawa analiza 2 milionowej polskiej emigracji zarobkowej: jej społecznych, demograficznych i ekonomicznych skutków.
Jak ją zresztą nazwać, skoro po Powstaniu Listopadowym ówczesną emigrację nazwano Wielką, a liczyła ona ok. 10 tys. osób? A chęć wyjazdu za pracą deklaruje dalsze 3,5 mln. młodych osób.
Ocena z punku widzenia UE ( a raczej jej beneficjentów: RFN, Francji, Wlk.Brytanii) jest bardzo korzystna; uzyskano wielki, jak na Europę, rynek zbytu, wielką liczę białej, chrześcijańskiej, taniej siły roboczej, którą sukcesywnie zastępuje się kolorowych emigrantów, zaostrzając jednocześnie przepisy emigracyjne i utrudniając im uzyskiwanie obywatelstwa.
Michał Ostrowiecki
Komentarze
Pokaż komentarze (2)