Jak zrozumieć sztukę i absolut?

Poniosło mnie w ostatnich odpowiedziach (jeżeli można było to nazwać odpowiedziami) i padam na klęczki, i proszę o wybaczenie - więcej tego grzechu nie popełnię. Jednak, kłócić mam się zamiar dalej i napiszę co nieco, by rozjaśnić trochę sztukę, która nas otacza, by sprostać Jezusom i Maryjom-Zawsze-Dziewicom sztuki współczesnej.

Skąd wynika nasze nieprzystosowanie się do kultury? Trzymamy się kurczowo wzorców, mamy na piedestale wielkie hasła tradycji, używamy wyświechtanych słów - owszem, jesteśmy tylko ludźmi i mamy do tego prawo, ponieważ próbujemy składać świat od nowa, od nowa, od nowa - w każdej godzinie, w każdym dniu, w każdym wieku. Holocaust zdeformował, wszystkie "wielkie narracje" - upadek człowieczeństwa, skruszył maski humanizmu i okazało się, że cała tradycja na nic - ponieważ, gdyby wielkie ideały ludzkie były by w człowieku, nigdy by do tego nie doszło.

Sztuka? Sztuka umarła - jak można tworzyć sztukę na zgliszczach człowieczeństwa? A jednak próba, odrestaurowania sztuki nabrała tempa w latach 60-tych. Sztuka wolna, bezpardonowa, wrzucona w nowe dzieje, pozbawiona zahamowań, sztuka-fenomen, sztuka-intencja, sztuka-bezkształtna.

[Najbardziej radykalni estetycy i krytycy sztuki, wyrażają poglądy, że wystarczy już sama intencja tworzenia sztuki, by można było nazwać "coś" sztuką. Intencja - zamysł nad sztuką - wchodzenie w sztukę - a nawet sam gwałt na tej dziedzinie. To wszystko możemy nazwać sztuką.]

Jezus i religia w sztuce to temat (od początku, zaistnienia tego motywu w dziele sztuki) kontrowersyjny. Nigdy nie było dzieła, które, posługując się tym motywem nie wzbudziłoby sprzeciwów (nawet neutralne średniowieczne ikony, budziły obrzydzenie w innowiercach, były z lubością palone - ponieważ wierzyło się, że niszczy się tym samym Boga danej wiary). Dzisiaj, kiedy Bóg nie żyje (albo nie ma go na swoim miejscu), człowiek próbuje rozprawić się z pierwiastkiem boskim na tym świecie - właśnie poprzez sztukę. Chodzi o odczarowanie Boga na Ziemi, w ziemi i kształtach.

Dlatego, na przykład, Lyotard wyrażał sąd, że to co bezforemne i abstrakcyjne w sztuce awangardowej, wyraża "niewyrażalne" - Nie chodzi o to, żeby przedstawić absolut. Ale o to, że absolut jest. A dziś - człowiek próbuje szukać tylko formy, nie potrafi wykroczyć poza nią.

To również Lyotard, wyraża przekonanie, że:

Więc, każde spotkanie ze sztuką, to wyrażenie tego "niewyrażalnego". Dokonanie aktu zniszczenia, to profanacja na świętości dzieła. Nawet, jeżeli czegoś nie potrafimy zrozumieć (podobno Boga nie można zrozumieć, ponieważ jest nielogiczny - największy złoczyńca może znaleźć ukojenie w zbawieniu, a największy święty potępienie w piekle - ponieważ: "nieznane są wyroki boskie") - nie wyklucza to próby rozumienia. Każda próba konfrontacji z dziełem - to próba uświęcona absolutem.

[Jeżeli Boga nie potrafimy zrozumieć i jego wyroków - to dlaczego tak łatwo przychodzi nam posługiwanie się jego imieniem? Człowiek tak naprawdę niczego nie zrozumie w ciągu życia - szczególnie siebie samego.]

Najlepiej i najprościej - powiedzieć, że "profanacja", że "niszczenie wartości", "prowokacja" i "nie podoba mi się" - jednak jest to tylko ucieczka. Ucieczka od problemów i paradoksalnie - ucieczka od absolutu.