Warszawa - moi amor

Gardzę Tobą Warszawo. Ale podziwiam.

Czy muszę Cię znać osobiście, by  wydawać o Tobie opinię? Widziałem to co widziałem. Nie podniecasz mnie i nie wodzisz na pokuszenie. Nie przejmuj się Warszawo - Kraków też mnie nie wodzi na pokuszenie, ani Wrocław.

Ale Ty Warszawo - masz coś w sobie co mnie rozbija. Jesteś jądrem - może ciemności, może chwały. Trudno stwierdzić - zresztą co to za różnica? Mam lęk przed Tobą. Pewien psychiatra powiedział, żebym nie stawiał nogi na Twoim progu. Nie postawiłem.

Nie jesteś brzydka. Nie jesteś ładna. Jesteś w sam raz. Jesteś na moją miarę.  Uszyta i dopasowana do mojego ciała.

Ale wiesz o tym, że obiecałem. Obiecałem sobie i komuś kogo dobrze znasz - nie będę w Tobie. Nie będziesz we mnie.

Nawet gdyby od tego zależało moje życie - nie chcę.

Nie będę.

Nie przyjadę.

Nie stanę na Tobie.

Pozdrawiam Cię. I oczekuję na kolejne zaproszenie, z którego nie skorzystam.

Warszawo... Kocham Cię.