Darwinowskie fundamenty komunizmu (dok.)

Jerry Bergman

 

Darwinowskie fundamenty

 

komunizmu (dok.)

 

Darwinizm był także czynnikiem istotnym w rewolucji komunistycznej w Chinach: „Mao Tse-tung uważał darwinizm, tak jak był on przedstawiany przez niemieckich darwinistów, jako podstawę chińskiego, naukowego socjalizmu”. [1] W wyniku polityki zapoczątkowanej przez Mao zamordowano aż 80 milionów ludzi. Zakres, w jakim darwinizm był stosowany, pokazuje Kenneth Hsü. Kiedy był on uczniem w Chinach w latach 1940-tych, jego klasa miała ćwiczyć, aby uczynić swoje ciała silniejszymi, a dla przypomnienia tego, na godzinę przed śniadaniem, rektor prawił im kazanie. „Musimy hartować naszą wolę, żeby walczyć z trudami życia – mówił nam. Słabi zostaną pokonani; tylko silni przetrwają.” [2]

 

Hsü dodał, że uczono ich, iż siłę zdobywa się nie przez akceptację, jak nauczała go matka, ale przez nienawiść. Wskazywał też na ironię faktu, że:

W tym samym czasie, po drugiej stronie frontu, nastoletni niemiecki chłopak słuchał polemik Goebbelsa i wstępował do Hitlerjugend. Według obu naszych nauczycieli jeden z nas powinien mieć przewagę, mimo to nie zaskoczyłoby to mojej matki, gdyby odkryła, że jesteśmy teraz kolegami, sąsiadami i przyjaciółmi. Chociaż obaj przeżyliśmy wojnę, byliśmy ofiarami okrutnej ideologii społecznej, która uważa współzawodnictwo między jednostkami, klasami, narodami czy rasami za naturalne warunki życia, oraz że jest też naturalne, żeby wyżsi, eliminowali niższych. Przez ostatnie sto lat i dłużej, ta ideologia była nauczana jako prawo naturalne nauki, mechanizm ewolucji, który został najlepiej opracowany przez Karola Darwina w 1859 roku, w jego O powstawaniu gatunków. Trzy dekady przeminęły, odkąd wkroczyłem na szkolny dziedziniec, żeby usłyszeć z ust rektora zaprzeczenie mądrości mojej rodziny, w postaci darwinowskiego twierdzenia o wyższości. [3]

To, co stało się na wojnie i potem (i co może zdarzyć się w przyszłości), Hsü podsumowuje taką myślą: „Muszę zapytać, jaki rodzaj przystosowania (fitness) pokazują wyniki tych zmagań. Jako naukowiec, muszę szczególnie zbadać naukową zasadność poglądu, który może doprowadzić do takich szkód”. [4]

 

Na wagę darwinizmu, jak twierdzi Hsü, wskazała podróż Theo Sumnera z niemieckim kanclerzem, Helmutem Schmidtem, do Chin. Theo był zdumiony, kiedy osobiście usłyszał od Mao Tse-tunga o długu, jaki Mao czuł wobec darwinizmu, a szczególnie wobec człowieka, który także zainspirował Hitlera – darwinisty, Ernsta Haeckla. [5] Zdaniem Hsü, Mao był przekonany, że „bez ciągłego nacisku naturalnej selekcji” ludzie się zdegenerują. Ta idea zainspirowała Mao do popierania „nieustannej rewolucji, która doprowadziła moją ojczyznę na krawędź ruiny”.

 

Podsumowanie

 

W świadomości Hitlera, Stalina oraz Mao traktowanie ludzi jak zwierzęta nie było błędem, ponieważ wierzyli oni, że Darwin „udowodnił”, iż ludzie nie są Bożym stworzeniem, ale pochodzą od jakiegoś prostego, jednokomórkowego organizmu. Wszyscy trzej wierzyli, że było moralnie słuszne eliminowanie mniej przystosowanych lub „pędzenie ich jak bydło do wagonów, jadących do obozów koncentracyjnych i gułagów”, jeśli osiągnie się dzięki temu cel ich darwinowskiej filozofii. [6]

 

Idee Darwina odegrały kluczową rolę w rozwoju i wzroście komunizmu. Trudno stwierdzić, że komunizm nie rozkwitłby, jak to się stało, gdyby Darwin nie rozwinął swojej teorii ewolucji, ale jasne jest, że gdyby Marks, Lenin, Engels, Stalin i Mao kontynuowali trwanie w judeochrześcijańskim światopoglądzie i nie stali się darwinistami, teoria komunistyczna i rewolucje, które ona zainspirowała, nigdy nie rozprzestrzeniłyby się do tak wielu krajów. A co za tym idzie, holocaust przyniesiony przez komunizm (na skutek którego poniosło śmierć ponad 100 milionów ludzi), najprawdopodobniej nigdy by się nie pojawił. Mówiąc słowami Aleksandra Sołżenicyna, zdobywcy Nagrody Nobla:

[...] gdyby zapytano mnie dzisiaj o sformułowanie tak zwięźle, jak to tylko możliwe głównego powodu katastrofalnej rewolucji, która pochłonęła 60 milionów naszych ludzi [Rosjan], nie mógłbym tego ująć bardziej odpowiednio niż odpowiadając: „człowiek zapomniał o Bogu; oto, dlaczego to wszystko się stało”. [7]

 

Podziękowania

 

Chciałbym podziękować drowi Bertowi Thompsonowi, drowi Wayne'owi Frairowi, Cliffordowi Lillo oraz mgrowi Johnowi Woodmorappe'emu za ich komentarze do pierwotnej wersji tego artykułu.

Jerry Bergman

 

(Jerry Bergman, „The Darwinian foundation of communism”, TJ 2001, vol. 15, No. 1, s. 89-95. Za zgodą Autora z jęz. angielskiego przełożył Paweł Jurewicz.)

 

[Na Początku... 2004, vol. 12, nr 9-10 (185-186), s. 360-380.]

 

---