Premierowi szczerze zależało na fotelu dla Cimoszewicza. Proponując najpopularniejszemu politykowi lewicy międzynarodową posadę, Donald Tusk chciał wyeliminować potencjalnego konkurenta w przyszłorocznych wyborach prezydenckich. Cimoszewicz jest jednym z niewielu kandydatów, który może odebrać Tuskowi sporą część wyborców.
Z tego właśnie powodu porażka Cimoszewicza cieszy braci Kaczyńskich — prezydent nawet nie krył, że w swych dyplomatycznych kontaktach nie lobbował za byłym premierem.
Jeszcze bardziej zadowolony jest jednak Grzegorz Napieralski, który dramatycznie potrzebuje lokomotywy wyborczej. Czy Cimoszewicz w ciągu roku przetrawi porażkę, przeprosi się z liderami SLD i wystartuje w wyborach prezydenckich? To bardzo możliwe, ale pod warunkiem, że Sojusz obsadzi go w roli mesjasza lewicy, do której Cimoszewicz zawsze aspirował. Na pewno tuzy lewicy — na czele z Aleksandrem Kwaśniewskim — już kreślą taki scenariusz.
Pewne jest jedno: porażka Cimoszewicza w Strasburgu nie kończy jego kariery, tylko oznacza powrót na krajowe podwórko. Nawet jeśli przez najbliższe kilka miesięcy Cimoszewicz zamknie się w swej samotni w Białowieży, to prędzej czy póżniej wróci. Bo on zawsze wraca.
Andrzej Stankiewicz
Komentarze
Pokaż komentarze (15)