Kruchość

 zgarbiło się zycie 

w niej

pochyliło swój los

zamieniając

w jeden wielki

znak zapytania

watpliwosci

jak bardzo cienkie

szkło

drzą pod naporem

wschodzącego poranka

czuje się przejrzysta

krucha

boi się trzasku

na tysiące kawałków

porcelanowego ciała