Fobia

dzień bez wiersza

jest dniem straconym

chwyta życie

przeżywając codzienne

deja-vu

widząc umierające sekundy

odchodzi ze strachem

że zbyt mało powiedziala

tak niewiele

po sobie pozostawi

uśnie snem wiecznym

i cóż potem

myśli z niepokojem

kiedy położą ją do trumny

czy będzie wygodna,

a ubranie twarzowe?

więc dzwiga ze sobą

notatniki

zapisuje na biletach

tramwajowych

ulotne myśli

nie chce w nicość

zabrać ich ze sobą