Egotycznie

pod przymusem

przechodzę z nocy

w bolesny świt

samotnie

wznoszący kulę słońca

na wielki błekit

mojego nieba

wokół tyle istnień

snuje się swoją drogą

czerwcowy poranek

kolejny raz naznaczam

wielkim oczekiwaniem

na pozytywne zmiany

na wybawienie

co niczym wielki parowóz

pociągnie ciało

w lepsze istnienie

nie, nie czekam na cud

ale pełne radości

jutro..