Nie pytaj

mówi;

ostatni stopień

zawieszony jest nad przepascią 

a jednak nie wiedzieć czemu

kupuje pachnącą różę ecru

idzie na spotkanie

 

tonący

brzytwy się chwyta

to prawda odwieczna

niczym ostatnia deska ratunku

każdy jego gest podszyty jest

niewiedzą

co za zakrętem kolejnej nocy

 

nie wierzy...

a zadaje jej pytania

na jakie nie znają odpowiedzi

nawet aniołowie

a ona przecież nie jest aniołem

 

daleka ideału porusza

niewidzialnymi skrzydłami marzeń

jej też przecież 

należy się wytchnienie

po kolejnym trudnym dniu

zapisuje wiersz

bo papier wszystko przyjmie

i odpływa w sen

lekki jak morska bryza..