Biały żagiel

poddaje się

pochłaniając zapach

różnokolorowych gożdzików

pragnie rozpędzić mgłę

aby mógł ujrzeć

jej biały żagiel na maszcie

wzniesie go tylko dla niego

na znak powrotnej drogi

 

tak ona jest dziwna

serce jej rośnie

uchyla powieki

aby w tęczówkach mógł odnależć

lustrzane odbicie

czuje jak wspina się

po moscie z tęczy z nim

a nawet dla niego

i zadaje sobie pytanie

jak to się dzieje?

wszystko tak ufnie, magicznie

 

ona ma serce zamiast pompki

i nie wiedzieć czemu

połyka łzy przeszłości razem z nim

aby były lepiej przyswajalne

bardziej smaczne

i nie stały się cykutą....