To nie miraż

ona zacisnęła pięść

a ta druga

trzyma kroplę rosy, która zbawia

w jej otwartym wnetrzu

w zagłębieniu dłoni

i płatkach rozchylonych róz

tetno przyspiesza

jak pęd

rozpędzającej sie lokomotywy

krew dochodzi do wrzenia

prawie tryska

to nie męka i jek potworów

a takze nie złudzenie

ta ciemność pod powiekami

to zbawienna przepaść..