Łódż

 trudno się tam żyje

a tak łatwo umiera

w miasteczku nad Łódką

szare kamienice 

straszą jak duchy

 

sterczą budynki do rozbiórki

książki lądują na śmietnikach

i na wózkach bezdomnych

 

obrzęk pragnień

sinych do czerwoności

obrasta w gangrenę

 

głodny tłum nieoświecony

często w pijanym widzie,

ktoremu nie w głowie

choćby wiersze Tuwima

czytane ukradkiem

a jedynie pusty marsz

ulicami miasta

ze słowem na ustach;

- daj złotówkę na bułkę...

o oddechu wina

''patykiem pisanego''

 

a życie stacza się dalej'