Hektor

wszystko co dobre

utkwiło w oczach

brązowego jamnika

niosącego w zębach nową zdobycz

jak zabawka

w jego bestroskim zyciu

w białych gałkach

szelmowsko wymykających się

spod kontroli

dyktuje dowcip,

który pani tak skrzętnie

pragnie rozszyfrować

kojąc ból kolejnego dnia

przytuli ufne ciało

oddany do ostatniego oddechu

mały leniuch na kanapie

wystawi słodkie brzuszysko

przysłaniając w niepamięć

cały świat doczesny

król,

ale nie antyczny...