Koniec świata

Tak

czyżby wokół nie było nikogo..

niczego...

tworzy jej przestrzeń

ona jemu nową galaktykę

on zapomina

ona chce pamiętać każdy oddech

od milczenia po krzyk

nic się nie liczy

w skwarze dużego miasta

dwa ciała

zatopione w słowach

własnych wierszy

błądzą chodnikami

uciskając w dłoniach

płatki róż...ecru, czerwonych...

i toną w ukradkowych spojrzeniach...

nadchodzi rozstanie

niczym mały koniec świata

a ona z żalem stwierdzi

iż zapomniała nasycić wzrok

kolorem jego oczu....