Serwetka

jej cień

chadza własnymi ścieżkami

między tu i teraz

a odległą wiecznością

odrywa się od ciała

zostawiając je na pastwę

porannych pobudek

wtedy ona jest

jak puste serce bez ducha

z ogromem wątpliwości

w drugiego człowieka

czując się chłonna

jak papierowa bibułka

mokra od łez

tak bardzo przeżroczysta...