Samotnik

usta smakowały tytoniem

kusiły miękkością różowych płaszczyzn

obiecywały więcej- mówiły kocham

pozostały napisem na jego twarzy

rozczarowaniem i niedosytem

 

oczy szklistym jeziorem

w którym pragnęła utonąć

zimny pokoik przekleństwem

codzienności niechcianej

 

tylko cisza wokół pozostała

czasem pragnął ją wypełnić ludżmi

krzycząc o to spełnienie

ze smutkiem w oczach

skulony w sobie odpychał świat

prosząc o śmierć-wierząc w wybawienie

 

brak miłości kaleczył pustkę

codzienność wiała chłodem

wieczorów i poranków

uderzała ciszą czterech ścian

w nieskończoność rozpamiętywaniem

za rozbitym dzbanem nijakiego życia...