OŁOWIANE NIEBO

grudniowy śnieg z deszczem na parapecie

i monitor laptopa oświetlający ciemność nocy

na parterze tak blisko do strachów z piwnicy

cóż, że za balkonem przejeżdzaja nocne autobusy

kiedy wszystko nijakie i przygnębiające

 

taki nikły ślad chce zostawić po sobie

 

resztki schowanego szczęścia 

trzyma ukryte w notatnikach

one przysłoniły jej świat smutku i niepowodzeń

głęboko jakiś cień na duszy jak złowieszcze

skrzydło czarnego anioła czuwa oddzielając

 

ołowiane niebo nad głową,żaluzje powiek

przymyka z trwogą nie rozproszy do końca 

swojego ja liczy się każda chwila

a nawet brzemię nieobliczalnego smutku

gdy los sam pomaga podejmować decyzje.........