Odpowiedzialność

Każdy pragnie dobra Polski. I ten, co zgłębia jej historię, odwołuje się do tradycji, i drugi, marzący o Polsce nowoczesnej, bogatej, z której bedzie dumny, której pozazdroszczą mu obywatele innych krajów. Ten sam człowiek może łaczyć oba pragnienia, bo przecież  nie wykluczają się wzajemnie.

Człowiek czyli obywatel sam, jako on, nie może sprawić wiele, aby taką Polskę stworzyć. Może do tego dążyć poprzez własne działania, solidna pracę, uczestnictwo w spełnianiu obowiązków obywatelskich. Ma jednak możliwość wyboru przedstawicieli czyli polityków, aby w wiekszym zakresie realizowali jego postulaty. Posiada również prawo do domagania się od polityków - wszystkich, a szczególnie tych, na których zagłosował - aby jego wizję Polski realizowali.

Często w tzw. debacie publicznej podnoszone są tematy nie mające zbyt wielkiego znaczenia, stanowiące obrzeże właściwych wymagań obywateli. Dotyczą sfery obyczajowej, wybuchają nagle i tak samo nikną zastapione przez kolejną sensację. Część obywateli kieruje się nimi przy urnie, ale to dlatego, że zakłada podobne u wszystkich partii podejście do spraw podstawowych, takie samo u wszystkich formacji politycznych przywiązanie do wartości, jaką jest podstawowe dobro Polski. 

Kiedy wystapią działania w społecznym odbiorze dla Polski niekorzystne, można to poznać po zbiorowej krytyce rządzącego, więc kształtującego politykę ugrupowania w wykonaniu zwykłych ludzi. Zawsze jedynym i przesądzającym argumentem jest tu dobro Polski. Gdy intensywną krytykę podniesie opozycja wraz z jej elektoratem, powinno to być sygnałem dla rządzącej partii, że nie potrafi realizować polityki kraju jako całości, działa wbrew obywatelom i powinna zmienić podejście.

Krytyka może, ma prawo, pochodzić również z własnych szeregów ugrupowania, jak też jego elektoratu - niezależnie od tego, czy ugrupowanie sprawuje władzę, czy też nie. Takie zjawisko jest uprawnione, bo  głosując na ugrupowanie obywatele powierzyli mu realizację zadań i chcą, aby realizacja przebiegła dobrze. Konstruktywna krytyka partii przez jej zaplecze, kiedy jest w opozycji, jest jednak zjawiskiem wyjątkowym. Występuje też w wyjątkowych sytuacjach, a przyjmuje formę napomnienia, wsparcia radą, troski o nią i jej postulaty; czasem nawet swoistych gróźb czy ostrzeżeń o rezygnacji z poparcia w przyszłości. Pojawia się, kiedy ich realizacja stanie się szczególnie ważna wobec ujawnienia bezprecedensowej indolencji rządzącego ugrupowania.