Siłaczka

Analogia  treści może nie narzuca się w sposób transparentny, ale tytuł w sam raz. Z uśmiechem przyjmuję informację o odsłonięciu dziś tablicy na ścianie Pałacu Prezydenckiego upamiętniającej czuwanie Polaków po katastrofie smoleńskiej. Bez zaskoczenia, bo po co miałoby mnie to zaskoczyć. Wprawdzie wczoraj media obiegła wieść, że ma dopiero zapaść decyzja Konserwatora zabytków, a dziś nie ma już mowy o dacie wydania zezwolenia; wykonanie takiej tablicy to doba, co najwyżej dwie. Wcześniej musiał zostać sporządzony projekt i, mam nadzieję, że przetarg. Chociaż koszt tablicy być może nie przekracza pułapu, po którego osiągnięciu przetarg jest konieczny. Instalacja miała miejsce w nocy albo nad ranem, bo jeszcze wczoraj nic o niej nie było słychać. 

Może trochę dziwne jest to, że nie powiadomiono nikogo poza władzami kościelnymi. I ciekawe, kiedy decyzja zapadła: przed czy po poniedziałkowej demonstracji. Osobiście sądzę, że jednak po; natychmiast po niej. Pozytywna opinia Konserwatora o tablicy mogła natomiast być gotowa już od czasu lipcowej ekspertyzy wykluczającej pomnik. Czyli brakowało tylko zgody Kancelarii czyli prezydenta: najpierw elekta, potem już zaprzysiężonego. I wśród powodzi haseł poniedziałkowej demonstracji politycy jednak wyłapali hasła krytyczne wobec władzy. Ale to są drobiazgi.

Miało być upamiętnienie i oto jest. Już nie ma o co się czepiać. Nie ma. Niczego więcej nie spodziewałabym się po ekipie obecnie sprawującej władzę. Ale oni nawet i takiej tablicy nie zleciliby, gdyby nie było protestów.

Pomnik kiedyś powstanie. Będzie jeszcze jedna tablica w Kaplicy. A forma upamiętnienia świadczy, skoro z nikim nie skonsultowali projektu, o jej twórcach. Jest również ich symbolem, choć tego raczej nie wzięli pod uwagę.

A pod Pałacem i tak już na zawsze pozostanie Krzyż Smoleński. Choć nie wiem, czy ci, którzy dyżurują przy nim, zdecydują się odpuścić.