Chorzy psychicznie

8% populacji według szacunków sprzed lat i nadal to chorzy psychicznie, około 25% to patologie osobowości.

Kiedy Janusz Palikot pytał, czy Lech Kaczyński jest alkoholikiem, czynił to w ramach nieustającej kampanii wyborczej PO nie wiedząc najwyraźniej, jak potoczy się los Prezydenta i co stanie się z urzędem, który sprawował. Zresztą to osobisty znajomy Palikota został koniec końców następcą, a był planowany jako kandydant a to stanowisko już wówczas, kiedy Palikot o rzekomym alkoholizmie Lecha Kaczyńskiego wstepnie zagajał, czynił zeń temat happeningów promocyjnych i ogólnie robił wszystko, aby koncepcję jak najszerzej rozreklamować. Pośród kampanii pod hasłem "alkoholizm Lecha Kaczyńskiego" Palikot nawoływał do poddania sie przez Lecha Kaczyńskiego badaniom, a nawet sam w ręce lekarzy się oddał. Lekarze nie stwierdzili poważnych chorób somatycznych, w badaniach laboratoryjnych wykazali jedynie obniżony poziom testosteronu; lekarz psychiatra nie został do Palikota dopuszczony. Koncepcja alkoholizmu prezydenta była tak długo i uporczywie lansowana - wręcz budząc podejrzenia, ze to ubiegły prezydent z ramienia SLD mści się"dla sportu" w ten sposób za krytyki sposobu przeprowadzenia wizytacji w Charkowie czy chorobę filipińską - że najwyraźniej przenikła do posiedzeń MAKU, cóż, ze w formie nieco zmienionej przez tysięczny przekaz jako alkoholika ostatecznie ukazując szefa sił powietrznych, generała Błasika.

Obecnie za lans PO wzięła się prokuratura ni w pięć, ni w dziewięć interesując się w aspekcie wydarzeń z 2008 sposobem radzenia sobie z żałobą Jarosława Kaczyńskiego w 2010r.

Pomijam zagadnienie domorosłych tropicieli chorób psychicznych, w tym szczególnie chętnie u osób, których koncepcja polityczna kłóci się z sympatią tropiciela. Kiedy wydarzy się coś traumatycznego, przyjętym sposobem radzenia sobie z dramatem jest terapia zalecana przez psychiatrę. Odróżnia się nawet zespoły chorobowe endo - i egzogenne: pochodzące "z organizmu" i "z zewnątrz" czyli spowodowane czymś, co się wydarzyło dotykając człowieka. Leczenie w tej drugiej sytuacji jest czasowe, nie ma związku z przeszłym czy przyszłym stanem psychicznym leczonego i jest cywilizowaną, humanitarną metodą pomocy osobom cierpiącym po utracie.

Depresja po śmierci nie jest chorobą psychiczną tylko przejściową reakcją na dramat. Niestety zdarza się, szczególnie w małych, zapadłych wioskach, że z jakiechś powodów niewygodny rolnik pada ofiarą nagonki.