Nie mam chęci sie pastwić, bo Lajonela oglądam z Tevezem kontra kapitalistyczny Koreańczyk, ale kandydat dwururka wąsaty list skierował do mnie, że: "pójdź dziecię, ja cię uczyć każę".
Najlepiej sumuje tę inicjatywę internauta DzieckoWeMgle poniżej: "Powinien byc dopisek... Jesli nie wywiązę się z obietnic dobrowolnie zacznę brać udział w walkach w klatce przez następne 5 lat".
Że też wstydu nie mają. Ciekawe co na to senator PO Andrzej Person, szef senackiej komisji do spraw Polonii? Żenada.
Mieszkańcy Bulandy, jednakowoż, wciąż z niej uciekają. Tak się tam przyzwyczajono do bycia wiecznie dymanym, że zaczęli dymać siebie nawzajem. Opresja przeszła w self-service, jesteśmy pierwszym samouciskowym narodem świata. P. Czerwiński, Przebiegum życiae A chłopaki jak chłopaki. Generalnie nie różnimy się. Ja, emigrant ze swoim odrzuceniem roli emigranta (odrzucam ją od pierwszego dnia tutaj), poruszam się po świecie jak piłkarz, któremu pękła gumka w spodenkach, ale jest dobre podanie, więc zapierdziela się w jej stronę trzymając gacie jedną ręką. Może gola się strzeli jakiego, a gacie się przecież wymieni. Oni w Polsce, w swoich rolach i zawodach, bez obciążenia emigranckiego, w kraju swoim, z językiem swoim i przyjaznym państwem – podobnie. Wolność, pomysły, projekty, działania... - ale też z jedną cały czas, od 20 lat, ręką trzymający galoty projektów, spłacanych kredytów, bezpiecznych i niebezpiecznych związków. Nie ma radości w tej grze, nie ma fascynacji tym sportem jakim jest życie. Nie jesteśmy chyba dziś narodem czerpiącym radość. Nie ma jej na ulicy, w rozmowie, przy grillu czy na zakupach. Żeby radość zresztą czerpać trzeba mieć źródło jakieś. Sign by Danasoft - For Backgrounds and Layouts
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze (12)