Polska – Francja, nędza i rośliny z dziećmi

Śmialiśmy się wszyscy i obruszaliśmy na wuwuzele z RPA. Że takie hałaśliwe i od słoni wzięte, jak czterech Małyszów na ośmiu skoczniach. No – ale oni tak już muszą, ci w RPA. Przypomnijcie sobie. Było tak? Dziś Szpakowski po którejś z akcji: „Piękne wsparcie publiczności – wiele osób stoi!”.

Lata mi na razie piłkarska reprezentacja Polski, lata mi i kwiatem kalafiora powiewa. Może się to zmieni. Ducha w niej nie ma, a już w kibicach, to zmilczę przez litość. Nie wiem jakim trzeba być desperatem, żeby być kibicem reprezentacji Polski. Zresztą: „kibic” i „reprezentacja” - to się wyklucza. Niech Wam jednak będzie, zapełniacze trybun na Dwa-Dwanaście. Nie moja to rzecz.

Reprezentacji Polski będę kibicował, owszem, ale pod warunkiem, że się przekonam i że wszyscy będą mieli Orła na piersi, a nie jak ostatnio Smuda koszulę z reklamą sieci komórkowej bez. Trener w trakcie meczu z Argentyną występuje w polo-enerdowskim bez Godła. Nie rozumiem.

Dziś na trybunach w pierwszej połowie było:

 

„jesteśmy z wami, Polacy, jesteśmy z wami”;

„my chcemy gola, Polacy, my chcemy gola”;

„kto wygra mecz? Polska!”;

„Polska – klask-klask-klask”;

„klask-klask-klask”;

bębnienie bębna: „bum bum bum”;

po faulu na Obraniaku: „wypierdalaj, wypierdalaj”;

„Obraniak, Obraniak”;

„gwizd, gwizd, gwizd”;

 

To wszystko. NĘDZA.

Te, kibole reprezentacji. Wuwuzele tanio załatwię! Prawie nieużywane.