Pies ogrodnika pozwala wymieniać się pieniędzmi

 Dwa lata temu lubelski magistrat postanowił ufundować zdolnym studentom stypendia naukowe. Sąd uchylił uchwałę Rady Miasta, ponieważ - jego zdaniem - nie było podstawy prawnej wypłacania tego typu świadczeń. Okazało się, że jeśli samorząd bądź osoba prywatna ma ochotę wesprzeć naukę, to niestety nie może tego zrobić. Teraz, jak donosi Onet, Sejm litościwie pozwala obywatelom wymieniać się pieniędzmi.

Oczywiście, nie będzie tak łatwo. Jeśli fundacja będzie miała kaprys wspomóc studenta lub doktoranta, będzie musiała dostać indywidualną zgodę ministra. I pomoc ta będzie musiała dotyczyć wyłącznie nauki.

Przyznam, że czytałem te doniesienia z osłupieniem. Wydawało mi się, że sektory pozarządowy i samorządowy nie wspierają naukowców po prostu dlatego, że nie widzą takiego sensu. Okazuje się, że często by chciały, ale najzwyczajniej w świecie jest to niemożliwe lub bardzo trudne.

A przecież wystarczy spojrzeć na najlepszy system nauki i szkolnictwa wyższego na świecie. W USA większość nakładów na naukę i edukację wyższą pochodzi z sektora prywatnego. Rozumiem obawy tych, którzy przeciwstawiają się finansowaniu działalności partii politycznych przez podmioty prywatne (choć i te obawy uważam za słabo uzasadnione). Ale dlaczego finansowanie nauki i edukacji ze źródeł prywatnych miałoby zagrażać interesowi państwa? 

Podobnie jest z samorządami. Silniejsze powiązanie ekonomiczne uczelni wyższych z samorządem może być długotrwałym sposobem na wzmocnienie tych pierwszych, nie tylko finansowe, ale i instytucjonalne. Uczelnie powinny działać naukowo na rzecz lokalnego przemysłu, i lokalnych społeczności. Współpracować z biznesem, bo dzięki temu mogą powstawać miejsca pracy dla absolwentów.

Wszystko to jest z przedziwnych powodów blokowane. A Państwo jawi się trochę jak taki pies ogrodnika, co to sam nie zje i drugiemu nie da.