W poprzednim odcinku: kiełbasa jest lepsza od magdalenki; rozmawiam z panem Jurkiem o żurku; nadchodzi dwóch mężczyzn; dwóch mężczyzn niesie gar; w garze jest kiełbasa.
5. Ta kiełbasa nie pachniała jeszcze tak, jak powinna pachnieć wiejska kiełbasa, bo była dopiero niesiona do wędzarni, bielała więc w garze, jak panna młoda przed ślubem, jak dziewica w drodze do ołtarza. Na niewysłowione należy opuścić kurtynę milczenia i stać tak w zadumie lub snuć, po prostu, myśli swobodne i okrężną drogą docierać do sedna historii.
Jest chyba taki rodzaj grzesznych myśli, kiedy to o niewędzonym myśli się już jak o uwędzonym i tak pomyślaną kiełbasę przełamuje się na pół, zanurza w musztardzie i połyka w dużych kawałkach. Przed takimi myślami trzeba się bronić, wciąż ćwiczyć ducha w cierpliwości i patrzeć na białą kiełbasę z bezwolną melancholią, bez cienia zawłaszczających pragnień i z pokorną ufnością.
6. Myśląc o tej kiełbasie i ćwicząc ducha w amor fati, nie mogłem się uwolnić od wspomnienia o pewnym człowieku. Ow człowiek nie ma wprawdzie wiele wspólnego z wiejską kiełbasą w sensie dosłownym, ale jeśli pokusimy się o wyprawę w sensus alegoralis, a zwłaszcza moralis, uświadomimy sobie, że to właśnie on powinien się znaleźć w naszej historii zaraz po scenie z kiełbasą.
To człowiek, który na długo pozostał dla mnie usosobieniem dobroci i któremu nigdy nie miałek okazji podziękować. Jedyne, co mogę teraz zrobić, to umieścić go w tej smakowitej historii, której sens sprowadza się do tego, że przechodziło dwóch mężczyzn, nieśli gar, a w garze kiełbasę.
7. Ten człowiek pojawił się w moim życiu, kiedy byłem w liceum; pojawił się na krótko, ale za to w sposób bardzo intensywny. Wspominam go razem z jego kuchnią, jest to zatem obraz jasny i wyraźny.
Zanim poznałem tego człowieka, znałem jego żonę, wspaniałą, cudowną i szaloną...
cd jutro
Komentarze
Pokaż komentarze (8)