W RADOŚCI ISTNIENIA
Im więcej Miłości w nas, tym więcej dostrzegamy Jej wokół.
47 obserwujących
132 notki
190k odsłon
  1265   0

Prędkość grawitacyjna a stała Plancka

Prędkość grawitacyjna a stała Plancka

Foton, który znajduje się na geodezyjnej (1D sferze) Grawitora fotonowego w stanie podstawowym jest cząstką, która została przeniesiona do wymiaru kołowego i w tym wymiarze znajduje się na orbicie własnego pola grawitacyjnego. Foton wówczas staje się grawitonem. Jego prędkość na orbicie jest w wymiarze kołowym stałą prędkością grawitacyjną i wynosi:

g = 2 π c         (1)

Gdy Grawitory fotonowe łączą się ze sobą, tworzą multiGrawitor, którego energia wzrasta powodując wzrost prędkości grawitacyjnej cząstki na orbicie. Jest to możliwe do zaobserwowania w wymiarze krzywizny, ponieważ w wymiarze krzywizny prędkość ta jest zmienna. Wówczas prędkość „cząstki” na orbicie wyznacza wzór:

g = k 2 π c      (2)

W wymiarze kołowym prędkość grawitacyjna cząstki na geodezyjnej jest stała i wynosi g = 2 π c (1), a z tego wzoru możemy wyprowadzić wielkość c :

c = g / 2 π   (3)

W wymiarze krzywizny prędkość grawitacyjna cząstki jest zmienna i wynosi g = k 2 π c (2), stąd wynika prędkość c jako:

c = g / k 2 π      (4)

Wzór opisujący zmianę geometrii geodezyjnej dla prędkości c w wymiarze krzywizny, gdy następuje wzrost energii całkowitej ( E = k π c²). Dlatego teraz podstawiamy pod prędkość grawitacyjną g prawą stronę równania (2)

c = k 2 π c / k 2 π      (5)

a dalej:

c k = k 2 π c / 2 π      (6)

z czego wynika zależność stałej c od wymiaru kołowego i wymiaru krzywizny. W wymiarze tym prędkość stała c może być multiplikowana w sposób kwantowy, z zachowaniem swojej „stałości” jako podstawowej „miarki”.

Gdy k przyjmuje wartości dodatnie kolejnych liczb całkowitych, będziemy mieć do czynienia ze stabilnymi „fazowymi” orbitami cząstki punktowej. W przeciwieństwie do orbit „turbulencyjnych” przejść międzyfazowych. Skąd się bierze stała Plancka? Przyjrzyjmy się , co stanie się ze stałą Plancka, gdy przyrównamy ją do stałej prędkości światła c .

Stała Planka wynosi:

h kreślone = h/ 2 π      (7)

oraz

h = c k                           (8)

Przyrównajmy obie strony powyższego równania (8):

h / 2 π = 2 π k 2 π c / 2 π = k 2 π c      (9)

czyli:

h = k 2 π c         (10)

Zauważamy teraz, że h w równaniu (10) jest tym samym, co g w równaniu (2) i jest zależna od wymiaru kołowego oraz wartości przyjmowanej w wymiarze krzywizny, podobnie jak prędkość c, gdy wyprowadzamy c ze wzoru (10):

c = h / k 2 π      (11)

podobnie, jak we wzorze (4)

c = g / k 2 π

czyli w wyższej wymiarowości możemy zastosować przyrównanie prędkości grawitacyjnej do stałej Plancka

g = h                (12)

Kiedy poziom krzywizny zostaje ustalony jako zerowy - poziom płaszczyzny euklidesowej pojawia się stała Plancka w postaci

h = c k              (8)

oraz

(h kreślone) = c k / 2 π       (13)

Z powyższego dowodu wynika, że stała Plancka powstaje z kwantowego przeniesienia cząstki z wyższej wymiarowości poprzez dokonanie redukcji wymiaru krzywizny oraz redukcję wymiaru kołowego, sprowadzające w ten sposób cząstkę do poziomu płaszczyzny euklidesowej o zerowej krzywiźnie. Konsekwencją takiego działania jest redukcja funkcji falowej.

Lubię to! Skomentuj12 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale