Wytykanie kłamstwa to problem wytykającego

 Wytykanie kłamstwa to problem wytykającego – pewnego rodzaju fo-pa – coś czego nie wypada robić. Kłamstwo jest powoli "cnotą"  "elit". 

Pamiętamy dziadka Tuska – kogo potępiono? Tego co wymyślił historię aby na skoloryzowanej przeszłości budować kapitał wyborczy czy tego co sprostował fałszywą informacją? Jaki los spotkał człowieka który siebie rozpoznał na fotografii malującego komin Tuska?  Czy wobec kogoś wyciągnięto konsekwencję za wymyślonego inwestora katarskiego?  A jak było z kłamstwami smoleńskimi – tak naprawdę lądowały debeściaki? Czy pjany generał na lotnisku łgał wulgarnie pilota? To tylko drobne przykłady – kłamie się masowo, a pewnym standardem jest, że jak coś zacznie śmierdzieć to usuwa się w strefę cienia–przemilczenia – a tylko powszechnie znane oszołomy, pozbawione elementarnych zasad w tym się grzebią.. Są jeszcze „zaprzyjaźnione media” na których zawsze  można polegać – które w porę puszczą zasłonę dymną – czy pamiętacie kolportowany fakt o dziadku Tuska który uciekł z niemieckiej niewoli do polskich sił zbrojnych? Do dziś żaden dokument  ani świadek to potwierdzający się nie odnalazł. .ale fakt był to powszechnie uznany.. i do dziś żyje w pamięci..  Taki sam cel miał wywiad w GW z młodym Tuskiem – wpoić „własną wersję” i „własne fakty”.

M.T to nie jakiś szczególny przypadek ograniczeń intelektualnych – to pewien standard, to  pewne wartości.. wręcz cnota i dopóki to się nie zmieni dalej tak będzie. Kłamstwo u nas nie pociąga konsekwencji, a wręcz przeciwnie – kreowane jest przeciw temu co je wytyka.