Mój sąsiad salonowy Paweł Wroński oburza się jak my wszyscy tragedią dziewczynki z Gdańska. Oburza się, oburza, oburza... o, już się pooburzał. Teraz rozkłada ręce, dzieli się bezradnością.
Ale jedno wie: racji nie ma Ziobro gdy grozi karami, racji nie ma Giertych gdy zapowiada izolowanie agresorów. No i koniec pieśni. Może jeszcze coś: więcej lekcji wychowania seksualnego? I jeszcze pretensja do katechezy szkolnej: że może by uczono tam czegoś innego niż "gładkiego odmawiania pacierzy". Koniec.
Tylko że jest tak jakoś dziwnie, iż właśnie często słyszymy zastrzeżenia, iżby się Kościół i katecheza "nie mieszały" - no już zwłaszcza do seksu. Więc jak to jest, proszę państwa: ma ten straszny Kościół mówić w szkole o tym, iż coś jest nieobyczajne, czy raczej właśnie spuścić głowę i uczyć cichutko "gładkiego odmawiania pacierzy"?
Skąd bierze się coś takiego jak łatwość w filmowaniu własnych perwersji - takiego, ot, zbiorowego gwałtu na szkolnej koleżance? Zapytajmy na przykład tak: bierze się to z szerokiej obecności pornografii w naszym życiu, czy raczej z jej braku, trudnej dostępności? A może tak: czy gotowość do tego, by traktować swoją koleżankę jako kawałek erotycznego mięsa, bierze się z łamania obyczajowych tabu, czy może z ich rozsądnego podtrzymywania? Jak to jest w tej naszej Polsce?
Zapytajmy też jeszcze o coś takiego: czy to, że nikt z reszty klasy nie pobiegł alarmować wychowawców (nieobecnych w klasie!) o tym dwudziestominutowym peep-show, nie jest obrazem tego, do czego doszliśmy - stanu wyuczonej bezradności wobec zła? Obserwujemy, analizujemy, oburzamy się, chodzimy w marszach... A potem piszemy łzawe komentarze, w których głównymi szwarccharakterami są... Ziobro i Giertych.
Komentarze
Pokaż komentarze (6)