Podziękowanie dla Marcinkiewicza

Nie jestem zwolennikiem Prawa i Sprawiedliwości, ale jednemu z polityków tej partii chciałbym podziękować. To Kazimierz Marcinkiewicz. Przegrał wyścig do prezydentury Warszawy, ale przegrał z klasą. Walczył fair, bez typowej dla PiS chamówy, szukania haków, opowieści agentach i układach. Razem z Hanną Gronkiewicz-Waltz pokazali jak powinna wyglądać kampania wyborcza, w której nie chodzi o to, aby jednych ludzi szczuć na drugich, lecz skłaniać ich do współdziałania i „rozważnej troski o dobro publiczne” - co jest ponoć istotą pozytywnie prowadzonej polityki.

Marcinkiewicza stać było na pogratulowanie przeciwniczce i życzenia dobrych rządów. Jego słowa zabrzmiały jak głos z innego świata na tle przemówienia Jarosława Kaczyńskiego, który poobrażał warszawskich wyborców wymyślając im od współtwórców nowego układu i koił przy mikrofonie swoje frustracje.

Kiedy oglądałem wieczór wyborczy Marcinkiewicza i salę, w której jego wystąpienie kwitowały blade oklaski, a trudno było dostrzec polityków PiS (premier pojawił się na krótko) pomyślałem - szkoda. Wiele wskazuje, że polską scenę opuszcza jeden z ciekawych polityków. Polityka jest grą zespołową, a okazało się że Marcinkiewicz nie ma z kim grać i zagrał w niewłaściwej drużynie.