Rosja wygrywa wszystko?

Od dwóch miesięcy przebywam na stypendium w niemieckim mieście Magdeburg. Wśród ludzi, których spotkałem podczas mojego pobytu, są także Rosjanie. Z racji studiowanego przeze mnie kierunku - socjologii, nie raz i nie dwa pozwoliłem sobie zaobserwować pewne zachowania moich rosyjskich znajomych.

Zastanowiło mnie np. to, w jaki sposób kibicowali swojemu reprezentantowi podczas tegorocznego konkursu Eurowizji. Oglądaliśmy go w międzynarodowym gronie. Zauważyłem, że to właśnie Rosjanie jako jedyni tak żywiołowo reagowali na wyniki głosowania, które dość szybko dało Rosji prowadzenie (którego nie oddali już do końca trwania festiwalu). Każdą ilość punktów przyznawaną temu krajowi rosyjscy studenci witali z entuzjazmem graniczącym z euforią. W żadnym wypadku nie można powiedzieć, że była to radość stonowana, zawierająca w sobie cień sympatii dla innych narodowości. Gdy tylko stało się jasne, że Rosja zwyciężyła, młodzi z tego kraju zaczęli skandować "Rusija, Rusija". Możecie mi wierzyć, że żadna z obecnych tego wieczoru osób nie podzielała w najmniejszym stopniu ich dzikiej radości. W tych okrzykach było coś groźnego, niepokojącego. Rzekłbym: imperialistycznego i nacjonalistycznego. To było widać jak na dłoni.
Wyglądałoby zatem na to, że nacjonalizm w Rosji kwitnie i ma się dobrze. Stypendyści "Erasmusa" to europejska inteligencja. Obawiam się, że ta rosyjska jest ślepo zakochana w swoim państwie. 

Zaczynam obawiać się Rosji. Ktoś mógłby mi zarzucić, że jestem rusofobem i że nie mam prawa wyciągać wniosków z jednego wydarzenia, i to jeszcze tak niskiej rangi. Jednak szkopuł tkwi w tym, że Rosjanie osiągają ostatnio więcej sukcesów, np. piłkarze Zenita Sankt Petersburg zdobywają puchar UEFA, co jest na pewno kolejnym powodem do umocnienia poczucia rosyjskiej dumy narodowej. Pamiętać należy, że sponsorem klubu jest koncern Gazprom...