Blog
Polska XXI
Polska XXI
Polska XXI Rafał Dutkiewicz, Rafał Matyja, Jarosław Sellin, Kazimierz M. Ujazdowski
0 obserwujących 29 notek 58171 odsłon
Polska XXI, 6 lutego 2009 r.

Janusz Radziejowski, "Ochrona klimatu a sprawa polska"

 


W pierwszej połowie grudnia ub. r. odbyły się dwa bardzo ważne wydarzenia, poświęcone zapobieżeniu ocieplaniu klimatu naszej planety. Pierwsze, to XIV Konferencja Stron Ramowej Konwencji Klimatycznej ONZ w Poznaniu. Drugie – to Rada Europejska poświęcona tzw. pakietowi klimatycznemu, czyli de facto zatwierdzeniu nowej polityki UE w zakresie ochrony klimatu, poprzez ograniczenie emisji gazów cieplarnianych towarzyszącej wytwarzaniu energii. Wydaje mi się, że w polityce polskiej zbyt mało miejsca poświęca się konsekwencjom ustaleń obu gremiów dla przyszłości naszego kraju.

 

Działania ONZ na rzecz ochrony klimatu i ich realizacja w Polsce

Pozostawmy specjalistom, czy obserwowane obecnie zmiany globalnego klimatu, wyrażające się wzrostem zawartości dwutlenku węgla i innych tzw. gazów cieplarnianych w atmosferze, wzrostem temperatury, różnymi nadzwyczajnymi zjawiskami jak susze, czy gwałtowne burze są wywołane przez człowieka czy też mają charakter naturalny. Istotne jest to, że w konsekwencji tego stanu rzeczy społeczność międzynarodowa podjęła polityczną decyzje, że ludzkość winna, nie żałując środków, spróbować zapobiec temu problemowi. Międzynarodowych polityków dzieli tylko jedna kwestia, kto będzie za to płacić. W trakcie poszczególnych Konferencji Klimatycznych ONZ problem ten wyraźnie dzielił kraje rozwinięte (kraje OECD i tak zwane, wg. nomenklatury oenzetowskiej „kraje o gospodarce przejściowej” – do których zaliczano także Polskę) i kraje rozwijające się, reprezentowane na forum ONZ przez tzw. „Grupę 77+ Chiny”. Przy czym termin „płacić” dotyczy zarówno różnych specjalnych funduszy, mających wspierać wdrażania konwencji klimatycznej w krajach uboższych, jak i ponoszenia kosztów obniżania emisji gazów cieplarnianych, poprzez ograniczenie produkcji energii lub też gruntowną modernizację sposobów jej wytwarzania. Dotychczas sprawa była prosta. Obowiązujący do 2012 roku Protokół z Kioto do Ramowej Konwencji, zakładał, że to kraje rozwinięte mają ponosić koszty redukcji gazów cieplarnianych. W ostatnich latach okazało się jednak, że rozkwit gospodarek krajów zaliczanych do „rozwijających się” nabrał takiego tempa, że bez ich udziału w redukcji emisji trudno marzyć o istotnym ograniczeniu ilości gazów cieplarnianych w atmosferze, a nawet zmniejszenia tempa przyrostu tych gazów. W międzyczasie Chiny stały się światowym liderem jeśli chodzi o emisję tych gazów do atmosfery, a Indie niedługo dościgną drugie w tej „konkurencji” Stany Zjednoczone. Problemem, przed którym stanęli obecnie sygnatariusze Konwencji Klimatycznej, to jak przekonać kraje rozwijające się do idei ograniczenia emisji. W trakcie XIV Konferencji Stron Konwencji w Poznaniu odnotowano w tym zakresie niewielki postęp. Oprócz ogólnych deklaracji dalszej współpracy, ustanowiono niewielki fundusz mający wspierać starania krajów najuboższych w zakresie walki z kryzysem klimatycznym (tzw. Fundusz Adaptacyjny). W przyszłym roku odbędzie się w Kopenhadze XV Konferencja, na której powinny być podjęte ostateczne decyzje dotyczące zobowiązań w zakresie ograniczenie emisji gazów cieplarnianych. Jak się wydaje, trudno będzie uzyskać konsensus w tej sprawie, bez znaczącego transferu najnowszych technologii i środków finansowych do krajów rozwijających się. Niezbędne będą także olbrzymie inwestycje w modernizację przemysłu, transportu, energetyki w krajach najbardziej rozwiniętych, bo trudno sobie wyobrazić, że któreś państwo dobrowolnie ograniczy rozwój swej gospodarki, by zmniejszyć zapotrzebowanie na energię, a w konsekwencji ograniczyć emisję zanieczyszczeń.

Polska, jeśli chodzi o realizację Protokołu z Kioto i redukcję emisji gazów cieplarnianych, znajduje się w bardzo dobrej sytuacji. W ciągu 15 lat udało nam się zredukować emisję blisko 5 razy więcej niż nałożony na nas obowiązek (uzyskano 30% wobec 6% obowiązkowej redukcji), przy prawie dwukrotnym wzroście PNB. Daje to nam prawo do sprzedaży nadwyżek krajom, które potrzebują więcej praw do emisji niż przyznano w Protokole. Wg optymistycznych obliczeń Polska zarobić może w ten sposób w ciągu kilku najbliższych lat ok. 1 mld $. Zauważyć tu należy, że większość krajów rozwiniętych nie wywiązało się jak na razie ze swoich zobowiązań wynikających z Protokołu z Kioto lub też zrealizowały je w niewielkim zakresie.

Program działań klimatycznych Unii

Bardziej skomplikowaną sytuację mamy, jeśli chodzi o ambitny pakiet klimatyczny UE. Wg. projektu przygotowanego przez Komisję Europejską do 2020, kraje Unii mają ograniczyć o 20% emisje gazów cieplarnianych w stosunku do 2005 roku, zmniejszyć zapotrzebowanie na energię o 20% (czyli zwiększyć efektywność energetyczną) oraz doprowadzić do tego, by 20% energii pochodziło z tzw. źródeł odnawialnych. Realizacja takich założeń może okazać się dla Polski bardzo trudna. Chodzi o to, że głównym źródłem tzw. energii pierwotnej w naszym kraju jest węgiel (zarówno kamienny, jak i brunatny), który cechuje się szczególnie wysokimi emisjami dwutlenku węgla. W większości krajów zwłaszcza „starej Unii” dużą rolę w zakresie produkcji energii ogrywają bardziej przyjazne klimatowi źródła jak gaz, ropa naftowa, energia wodna, atomowa, inne odnawialne źródła energii. Z drugiej strony nasza infrastruktura energetyczna i przemysłowa jest ciągle przestarzała, co ogranicza efektywność energetyczną naszej gospodarki w stosunku do większości krajów zjednoczonej Europy. Wprowadzenie, więc w życie propozycji Komisji Europejskiej oznaczałoby olbrzymie koszty dla naszego kraju i groziłoby znacznym wzrostem cen energii oraz, w konsekwencji, przynajmniej przez kilkanaście lat, ograniczeniem konkurencyjności naszej gospodarki. Dlatego też w ostateczne negocjacje dotyczące pakietu klimatycznego zaangażowały się najwyższe czynniki naszego kraju. Negocjacje z udziałem Premiera prowadzone były, nie tylko w Brukseli, ale także przy innych okazjach, jak np. w Gdańsku z okazji rocznicy przyznania Nagrody Nobla Lechowi Wałęsie.

Opublikowano: 06.02.2009 21:29.
Autor: Polska XXI
Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie


image
Polska XXI to ruch obywatelski założony przez Rafała Dutkiewicza, Rafała Matyję, Jarosława Sellina i Kazimierza M. Ujazdowskiego. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych debatą publiczną wolną od egoizmu i złych skutków marketingu politycznego oraz pracami programowymi służącymi zasadniczej reformie ustrojowej państwa i stworzeniu rozwiązań odpowiadających na współczesne wyzwania polityki polskiej. Kontakt z redakcją: redakcja@polskaxxi.pl

Ostatnie notki

Ostatnie komentarze

  • @gipson Ośmielony odpowiadam: na kongresie było 500 osób. Wszyscy przybyli z własnej woli....
  • @ KJ Wojtas Nie co dzień umiera Huntington. Rocznica śmierci Konecznego za ponad miesiąc.
  • @generee i jeszcze jedno... Likwidacja PnB ma zwiększyć ponoszenie odpowiedzialność za...

Tematy w dziale