Moralne oburzenie na imiennizację

 

Empik zasiał moralne oburzenie. Pani T. Bochwic pomyślała, że najlepszym rozwiązaniem będzie wystąpienie na drogę sądową, za to, że ktoś śmiał nazwać ją po imieniu. Chevalier postąpił nieco bardziej litościwie w stosunku do Starbucksa, ale mniej litościwie w stosunku do pracujących tam studentów (zapewne pobierających nauki w nieodległym budynku instytutu dziennikarstwa) i przedstawiając się jako Eligiusz Niewiadomski (no proszę, nawet Word wie kto to jest: nie robi autokorekty) postanowił drwiną zadać cios korporacyjnej fraterlizacji. Następną ofiarą imiennizacji padł eumenes, który jak sądzę w latach nieposunięty, powiedział rówieśnicy sprzedającej w Empiku, że nazywanie go imieniu jest bezprawne.

Ja wiem, że to wszystko jest komercjalizacją stosunków międzyludzkich. Ja wiem, że to trąci Ameryką. Jednak We are living In America, jak śpiewał niemiecki zespół przywołujący skojarzania z III Rzeszą. Obyczaje, rzecz zmienna i nie widzę powodu, aby kruszyć kopię o to, że ktoś nas po imieniu pożegna. W empiku nie robiłem zakupów kartą (z której sprzedający dowiadują się o imionach klientów) przez dość długi czas, więc nikt mnie nie wyzwał. Podejrzewam jednak, że moją reakcją byłoby imienne podziękowanie sprzedającemu: przecież noszą te swoje tabliczki z przeprosinami, że się jeszcze uczą.

Również w Internecie jest widoczna fraternofobia. Fora, blogi i komunikatory są miejscami, gdzie wedle netykiety mówi się na Ty do każdego, z kim się rozmawia*. Wydawałoby się, że takie przejaw egalitaryzacji, nikomu nie przeszkadza, jednak w trzewiach polskiej sieci, jeżeli się rozmawia się poważniej, to obowiązuje Panownie.

Nie mogę nie odnieść wrażenia, że to przejaw polskiego budowania twierdz. Wiele osób na chodnikach – zwłaszcza w małych miejscowościach, lub obrzeżach dużych miast – mimiką wyraża sympatyczne pozdrowienie „spierdalaj”. Udajemy, że nie interesuje nas to, co się dzieje u sąsiadów (a jeśli się dzieje źle, to udajemy przed samymi sobą) i tego samego oczekujemy od nich. No, ale obyczaje się zmieniają, a wiatr wieje z zachodu. Podobno już nawet jedzenie ryby dwoma widelcami jest chamstwem.

 

 

* To w żadnym stopniu nie jest personalna aluzja do jednego z moich dyskutantów. Jak powiedziałem, forma Pan/Pani mi nie wadzi, bo nie jestem doktrynerem.