Sędzia z roku 1984

Wobec ujawnienia przez Prezesa Sądu Rejonowego w Lęborku, że "w sprawie VIII Nsm 116/14 orzekała sędzia Sądu Rejonowego w Lęborku (...), która została powołana na stanowisko sędziego z dniem 1 czerwca 1984 r.", Krajowa Rada Sądownictwa otrzymała dnia 26 maja 2014 r. wniosek (sygnatura akt: WP-0510-154/14) o stwierdzenie przez Radę braku powołania sędziego, oraz nieważności sędziowskich czynności osoby nie powołanej przez Prezydenta na wniosek Rady.

Postępowanie pod sygnaturą Sądu Rejonowego w Lęborku: VIII Nsm 116/14 (http://archi.wiki.praw.pl/2kivfsvf2gc), zostało objęte zarzutem nieważności: (A) spowodowanej podmiotową bezprawnością orzekania sędziego nie powołanego przez Prezydenta Rzeczypospolitej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, oraz (B) spowodowanej podjęciem w nim czynności na niedopuszczalnej (art. 731 Kodeksu postępowania cywilnego) drodze sądowej postanawiania o zabezpieczeniu zmierzającego do zaspokojenia roszczenia, bez ustalenia lub określenia przy tym zabezpieczanego roszczenia; a także (C) spowodowanej orzekaniem o prawach osoby, która przekroczyła 13 rok życia, do korzystania ze swej ustawowo przyznanej ograniczonej zdolności do czynności prawnych; oraz (D) spowodowanej naruszeniem gwarancji możności obrony praw strony w oparciu o znajomość treści akt postępowania, oraz uczestnictwa w postępowaniu.

Była funkcjonariuszka sądowa totalitarnej dyktatury, mianowana "sędzią" w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, utrzymywana na stanowisku sędziego z powodu dotychczas nie wyjaśnionego przez Krajową Radę Sądownictwa, postanowiła doprowadzić do sytuacji nazywanej w kręgach przestępczych "wystawieniem" ofiary. Na podstawie nie pozwalającego pozbawiać wolności przepisu dotyczącego zabezpieczania roszczeń w postępowaniu cywilnym, postanowiła: "udzielić zabezpieczenia w postaci natychmiastowej ochrony prawnej małoletniej (...) poprzez umieszczenie małoletniej w pogotowiu rodzinnym wskazanym przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinnej w Bytowie. (...) Do czasu wydania jej stronie niemieckiej istnieje potrzeba udzielenia jej zabezpieczenia w postaci umieszczenia w pogotowiu rodzinnym". W kontekście ujawnionych okoliczności postępowania wyrażenia "umieszczenie" oraz "wydanie" oznaczały pozbawienie człowieka wolności oraz zastosowanie przemocy i uprowadzenie osoby. Anonimowe osoby nazwane "stroną niemiecka" przybyły do miejsca zatrzymania, i usiłowały dokonać porwania. Porwaniu zapobiegły inne osoby znajdujące się na miejscu, stawiające opór "stronie niemieckiej" i polskiej Policji zdającej się działać pod niemieckimi rozkazami.

Zgodnie z prawem (art. 731 Kpc) zabezpieczenie nie może zmierzać do zaspokojenia roszczenia lub samo być celem postępowania; nie wolno wszczynać postępowania celem wydania postanowienia o zabezpieczeniu. W postępowaniu (VIII Nsm 116/14) nie podniesiono jakiegokolwiek roszczenia. Funkcjonariuszka sądowa ("sędzia" z PRL) działała na podstawie przepisu powalającego sądowi działać z urzędu. Zaświadczono zastosowanie wskutek jej poczynań przemocy przez Policję oraz przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinnej w Bytowie wobec osoby ustawowo uprawnionej do korzystania z ograniczonej zdolności do czynności prawnych. Osobę tę pozbawiono wolności w oparciu o postanowienie wydane jednoosobowo przez byłą funkcjonariuszkę sądową totalitarnej dyktatury występującą w roli sędziego sądu rejonowego, chociaż obowiązujące obecnie prawo (art. 544 Kpc) gwarantuje orzekanie o ubezwłasnowolnieniu przez sąd okręgowy, a nie rejonowy, w składzie 3 sędziów, a nie jednoosobowo. Orzekanie o pozbawieniu albo ograniczeniu praw do korzystania z ograniczonej zdolności do czynności prawnych jest orzekaniem w sprawie o ubezwłasnowolnienie ("częściowe lub całkowite pozbawienie osoby fizycznej zdolności do czynności prawnych"; "http://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=37728009").

Każda osoba przebywająca w Polsce ma konstytucyjne prawa do wolności człowieka oraz do wolności osobistej i do nietykalności osobistej. Prawa te ograniczać można wyłącznie w przypadkach określonych przez Konstytucję. Konstytucja gwarantuje prawo do sądowej kontroli każdego ograniczania praw. Przepis art. 179 Konstytucji określa wraz z przepisem art. 45 Konstytucji, prawo do rzetelnego sądu, ustanawiając kluczowym wymogiem konstytutywnym urzędu sędziego Rzeczypospolitej urzędowe zaświadczenie przez Prezydenta oraz Radę prawości sędziego i obdarzenia go przymiotami ducha konstytucyjnie odpowiednimi jego zadaniom.

Prawo do rzetelnego sądu jest określone łącznie przepisami art. 45 oraz art. 179 Konstytucji. Przepis art. 179 jest w istocie także przepisem prawa procesowego, określającym pierwotną czynność każdego postępowania sądowego, nieodzowną i wspólną wszystkim postępowaniom prowadzonym przez tego samego sędziego powołanego w zgodzie z tym przepisem. Ograniczenie prawa do sądu określonego art. 45 oraz art. 179 Konstytucji, dopuszczalne jest tylko ustawą, z zachowaniem istoty prawa, i wyłącznie po wykazaniu spełniania wymogów art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Wniosek z dnia 26 maja 2014 r. (WP-0510-154/14) o stwierdzenie przez Krajową Radę Sądownictwa braku powołania sędziego, oraz nieważności sędziowskich czynności osoby nie powołanej przez Prezydenta na wniosek Rady, jest uzasadniony wskazaniem jako rażącego bezprawia skutku dopuszczenia do orzekania osoby nie powołanej przez Prezydenta na wniosek Rady. W postępowaniu przypisanym Sądowi Rejonowemu w Lęborku pod sygnaturą akt: VIII Nsm 116/14, nie tylko nie zostały spełnione wymogi art. 31 ust. 3 Konstytucji, ale nadto doszło do tak rażącego naruszenia Konstytucyjnych praw do wolności człowieka, wolności osobistej i nietykalności osobistej, że pozwalającego uznać umyślność zamachu na Konstytucję dokonanego przez sędziego z roku 1984.

http://archi.wiki.praw.pl/2kivi5csocn