Odpolitycznić samorządy

Łatwo powiedzieć – ktoś powie i pewnie ma racje. Ale czy to powód aby nie mówić. To co, że argumenty sa tak przekonywujące:

• ordynacja – poza małymi gminami – utrudnia dostanie się do rad osób niezależnych od partii politycznych

• partie mają swoje struktury (to co że rachityczne, skoro wzmacniane rządowymi dotacjami), które ułatwiaja im kampanię wyborczą

• nawet jak się wybierze jednego czy drugiego, dla którego wazniejsze jest zdanie mieszkańców, a nie towarzyszy z partii (najbardziej nawet prawicowej), dla którego dobro lokalne nie ma nic wspólnego z rozgrywkami w stolicy to i tak zapewne nic zrobić nie będzie mógł – sfrustruje się i tyle. 

Wydaje mi sie, że sa jednak i argumenty, które budzą nadzieje:

• zdarzało się w wielu gminach, że partyjne komitety przegrywały z lokalnymi inicjatywami tak, że niektóre partie wolą startowac pod szyldem niezależnych

• jak w samorzadzie uda sie zebrać sensownych ludzi to rozwiązywanie lokalnych problemów czasem staje się priorytetem (a nie zwiększenie siły swojej partii lub zmniejszeniem siły partii przeciwnej).

I pewnie bym tego nie pisał, bo choć mówić się o tym nie chce, to jest to dość oczywiste, gdyby nie artykuł w piśmie Nasza Choszczówka:

„Dzielnicy potrzebna jest siła ponadpartyjna”,

który opisuje jak spotkali się „liderzy niepartyjnych organizacji społecznych w Białołece” i uznali „że polityczny samorząd nie jest w stanie efektywnie działać na rzecz mieszkańców i przyszłosci dzielnicy”. Pomysł jest więc taki, iż „pod wspólnym szyldem będą mogli kandydować w wyborach autentyczni społecznicy, znani z wielu dużych i udanych działań dla lokalnej społeczności – ludzie z twarzą, znani i szanowani za swoją pracę dla mieszkańców. Tacy liderzy są natychmiast rozpoznawani i popierani”.

UWAGA. Nie mieszkam w Białołęce, więc nie mam żadnego interesu życzyć tej inicjatywie sukcesu, a życzę z całego serca. A dla tych, którzy lubią partyjne rozgrywki małe przypomnienie z 1999 r.:

http://www.wprost.pl/ar/7537/Bitwa-warszawska/