Dawna literatura wydaje nam się dziwna i nudna. Mnie niekoniecznie, ostatnio poczytałem sobie "Trylogię", nie kryję, jako pastisz. Myślę zresztą, że Sienkiewicz pisząc część tego dzieła zaśmiewał się do rozpuku.
Po wielu latach zyskałem/odzyskałem jedną z moich ulubionych lektur młodości. Dziekuję Magdaleno, mych wersów wielu weno!
Księga Parodii, WAiF, Warszawa 1985
Antoni Słonimski - w parodii relacji podróżniczej prof. F. A. Ossendowskiego
Po kilku godzinach znajdowaliśmy się już w centralnej Afryce. Kazałem wtedy rozłożyć obóz i naznosić drzewa, aby się ogrzać przy ognisku.
Zwyczaju tego nabrałem jeszcze w Tybecie, gdzie na wysokości dziesięciu tysiecy metrów panują już dokuczliwe przymrozki. Odtąd nie roztaję sie nigdy z moim ulubionym ogniskiem. Murzyni naznosili rychło gałęzi z drzewa Honga- Tonga, czyli drzewa jajowatego, przypominającego istotnie w smaku jaja po wiedeńsku. W czasie rozpalania ogniska zdarzył się przykry wypadek. Jeden z Murzynów, wysoki blondyn, o małych, krzywych nogach, zbierając drzewo, wziął przez roztargnienie do ręki śpiącego węża "pytona" i wrzucił do ogniska. Pyton, bardzo popularny na pobrzeżu afrykańskim, pochodzi od słowa "pyta" i nie znosi gorąca.
Rozbudzony wąż strasznym sykiem dał poznać swój gniew. Zanim jeszcze zdążyłem go zastrzelić, moi ludzie obdarli go ze skóry tak, że miałem strzał bardzo trudnu do zwierzecia zupełnie nagiego. Pyton został natychmiast zjedzony, po czym zapakowany starannie i odesłany do muzeum poznańskiego. Tejże nocy, biorąc widocznie szmer ogniska za szmer źródła wody leśnej, do obozu zawitały dwie pantery, sześć ryb pełzających, dwie faszerowane i jeden karp na szaro. Zabiliśmy też, siedząc przy ognisku, mnóstwo robaków, dwie jaszczurki, dwa solitery. Rankiem zerwaliśmy się o świcie, aby nie tracąc czasu przejść Saharę jeszcze za dnia, dopóki słonko przyświeca."
Inne tematy w dziale Kultura
