z cytatu w ustępie

co robić, brak mi ostrości – żyletek w torebce
taki rekwizyt głębi, klucz z dna
do katakumb poetów, poetek
gdzie kółko syzyfów z egzystencjalnym bólem
podaje sobie kulę dzieli się weltszmercem,
inicjacją bez końca
w elitarnym klubie „Je suis Prométhée ”
stolik ma się dobrze, nie lewituje nie trzęsie
śmierdzi tylko blat, adept kaprofagii zaciął się w ustępie
jeść czy nie jeść –z tym to pytaniem jak gong
buñuel opuszcza kolację, prawda jest jak koń
każdy czuje widzi dla zjadaczy chleba
nie do wytrzymania okrutne realia
dźwignie pewnie herma lub jakaś afrodyt
o sile wewnętrznej uzyskanej z zaparć
w proroczych wytrzeszczach szerzy się widzenie
elita widzi zbyt mało, nadszedł czas poświęceń
wycinanie powiek – tryska naturalizm
żywy krwawy strumień – i od razu lepiej –
choć wciąż zbyt zwyczajnie, z brzytwą w oku inaczej
widzi się świat, odczuwa utratę wzroku
no i homer był ślepy – trzeba zadać pytanie
dokąd iść po rozwój, wciąż dalej i dalej
setka cykuty i knebel, żeby zbadać tę głębię
papa sokrates szarlatan wmówił nam po prostu
mit anatomii moralnej, trzeba przeto trzasnąć
w owo zwierciadło z kałasza, lustro weneckie pękło
na dnie oczodołu nie pływa dusza z welonką
kilka podartych nerwów nadużytego popędu
w końcu więc bez złudzeń i optycznych wariacji
można wygłosić orędzie
„Vive ślepota z ciemnotą – Inaczej postępu
nie będzie ”