biją pianę na alarm wpatrzeni w odbicia
że zwija się obraz i zostają z życiem
jakie jest
w ludzkim odruchu naga pewność bez listka
(lakmus odleciał w nieznane) ściska
czerstwy okruch wiary w słowo – dane
tobie – odpowiedzialnie, a nie
komuś – odpowiedź
w napoczętym milczeniu krótkie proste pytanie
wycina sobie z nieba niepozorny medalik
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze