Mademoiselle Grise

dlaczego mówisz: ona nie ma smaku
jest martwą dłonią z której uciekł dotyk
niemy odbija się od ścian
w pustce ślepe echo kształtów
tylko szarych a nie aż
posrebrzanych, siwych, popielatych
jak starość
nędzna wśród wigoru fajerwerków, szybkich olśnień
ginie zatupana oszalałym rytmem braw
świadomość tempa: lento cantabile
wypełnia płynnie wyostrzone zmysły
nieutuczone ciężkim carpe diem
i znika w błyskach intuicji, pociąga
aż do dna, gdzieś tam
za zasłoną
gra w dyplomację gabinet cieni