młynie, młynie
ile zmielisz czasu
byś zrozumiał w końcu
piękno
w którym żyjesz
skrzydlaty
zachody słońca w szczelinach,
między strzechami domów
gdzie się myśli, sielanka,
nikt nie urąga nikomu,
i drągiem podparty
w drogę cudną wyruszasz
a na polach już nago
a na polach jest dusza
sianokosów zapach
i żniw w pocie czoła
ziemia zaorana
ręką
prostych
wzruszeń
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze