(parodos)
Eumenidy trzepoczące, oddychają łaskawością
w kruczoczarnych oczach radość
w dłoniach ulgę ci przyniosą, myśli ciężkie uprowadzą
gdzieś nad wysp skaliste krańce
za odysem, za safoną
pnącza winne w lekkim tańcu
ułaskoczą stóp zdrętwiałe
poorane płaskie stoki
słyszysz fletni głos wysoko
gdzieś ze snopów jasnych z chmur
(Ulyssa)
z nieba ziemio, o ziemio z nieba!
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze