Europa + perspektywy. Na spokojną starość.

(OPOWIEŚĆ PRAWDZIWA)

BAJKA

Upita, niegdyś miasto, powiatu stolica,

Dzisiaj miasteczko liche; jedna w nim kaplica

I kilkanaście chatek żydowskiej siedziby.

Gdzie były ludne rynki, dziś tam rosną grzyby;

Wzgórek, obronny wałem i zwodzonym mostem,

Teraz broni się tylko pokrzywą i ostem.

Mury w gruzach, na miejscu zamkowego gmachu

Sterczy nędzna karczemka bez okien i dachu.

 

Tam, na popasie, z nudy rozważać począłem 

Miny i mowy ludzi siedzących za stołem.

 

Trzech było. Pierwszy starzec z posrebrzanym włosem,

Na łbie konfederatka rzucona ukosem,

Wąs augustowski, żupan, dzisiaj popielaty,

Trudno odgadnąc jaką miał barwę przed laty;

U pasa karabela. Obok siedział młody,

We fraku z samodziału, krojem nowej mody,

Fryzował sobie czubek, kołnierzyk, a czasem

Bawił się z pływającym u buta kutasem,

Lub żartował z sąsiada, którego płaszcz długi

I krzyż czerwony - znakiem kościelnego sługi.

Czwarty był Żydek. Temu człowiek od pałasza

Tak mówił: "Hejno! dobra nasza bez mariasza!

Po co trupami w szabas arendarzów trwożyć?

Słuchajcie, kumy, gotów z wami się założyć,

Że jak tylko Siciński na cmentarz odjedzie,

Dostaniem garniec miodu. Nieprawdaż, sąsiedzie?"

 

 

A.    Mickiewicz „Popas w Upicie”.