Polska - 16 listopada 2007 roku, godzina 10.15

Od dziś już żadnej decyzji państwowej nie podpisze.

Nie wyda żadnego rozporządzenia.

Nie zostaną wydane żadne telefoniczne decyzje – ani jawne, ani tajne.

Nie zasiądzie ani w swoim osobistym gabinecie, ani na honorowym fotelu podczas posiedzeń Rady Ministrów.

Nie skorzysta z żadnego specjalnego telefonu.

Nikt z urzędników nie będzie biegł na jego wezwanie.

Jego słowo przestało być święte.

Jego wola nie ma znaczenia.

Żadne wojsko, żadna policja, żadna prokuratura, żadna z namnożonych przez niego tajnych policji nie posłucha jego rozkazu, ani rozkazu żadnego z jego ministrów.

Jego wpływy, wymagania, szantaże, straszenia, podsłuchy, nagrania i cały arsenał środków mniej lub bardziej legalnych  - stały się nieskuteczne.

Jego ludzie spakowali manatki i wynieśli się z ministerialnych gabinetów, reszta pakuje się i czeka na polecenie opuszczenia zajmowanych miejsc.

Skończyły się raz na zawsze konferencje prasowe jego ministra do specjalnych poruczeń.

Skończyły się honory i zaszczyty.

Nie będzie więcej reprezentował państwa na międzynarodowych forach.

Nie będzie się wypowiadał w imieniu kraju.

Nie będzie mieć do dyspozycji licznych rezydencji, samolotu,  i tabunów ochroniarzy.

Nie będzie rozdawać honorów ani posad i pieniędzy.

Nie będzie decydować o losie innych.

Nie będzie zbyt długo zajmować rządowej willi bo w terminie najwyżej do dwóch miesięcy musi się z niej wyprowadzić razem z matką i kotem..

Nie będzie otrzymywać dodatkowego, dużego wynagrodzenia rządowego, poza uposażeniem posła.

Nie będzie wchodzić pierwszy, przepuszczany z honorami.

Nie zasiądzie w ławach rządowych sejmu i będzie musiał ze swojego , zwykłego sejmowego fotela patrzeć na zasiadających w nich tych, których uznał za swoich największych wrogów - wśród  nich na tego, który go pokonał i zajął jego miejsce.

 

Mimo, że może nie być świadkiem swojej klęski nie uczestnicząc w zaprzysiężeniu nowej Rady Ministrów, mimo, ze bez klasy, dając pierwszeństwo swoim urazom nad honorem nie przekaże symbolicznie władzy następcy – każdego dnia, patrząc na Polskę, która go odrzuciła razem z całym bagażem jego tandetnej i pustej retoryki, obietnic bez pokrycia, wywrzaskiwania szczujących Polaków na Polaków haseł i zawłaszczania instytucji życia publicznego – każdego dnia będzie dokonywać porównań, przeżywać raz na zawsze utracone szanse, patrzeć na twarze zwycięzców z woli narodu i czekać na moment gdy wezwą go do zdania relacji, do złożenia zeznań przed sejmową komisją śledczą

 

Dziś,  w piatek 16 listopada 2007 roku

o godzinie 10.15

 skończył się w Polsce kaczyzm*  

    * Nigdy w swoich tekstach nie używałam słowa :kaczyzm.   Dziś używam go po raz pierwszy i ostatni.