Sport w Salonie 24

Ostatnio zauważyłam w S24 nowe zjawisko, natury, by tak rzec, sportowej.

Otóż w sporcie, w grach zespołowych występuje pojęcie "krycia" - oznacza przypisanie, przydzielenie zawodnika jednej drużyny konkretnemu zawodnikowi drugiej drużyny. Celem jest maksymalne utrudnienie gry przeciwnikowi.

 

Przydziału zawodnika "kryjącego"  dokonuje trener, kierując się znajomością cech indywidualnych przeciwnika -  stąd czasem wyznacza kilku "kryjących" na jednego, którego uznaje za szczególnie niebezpiecznego dla swojej drużyny. Zdarza się, że zawodnik kryjący dokonuje w trakcie gry zmiany charakteryzacji i występuje czasem pod kilkoma postaciami.

Zarówno dla zawodników, jak i szerokiej publiczności – szybko staje się czytelne i jasne kto kogo „kryje”, czyli kto do kogo został przydzielony.

Zabawa polega na obserwacji na ile „kryjący” jest sprawny i jak sobie radzi. Czy wybór trenera podyktowany był przeciwstawieniem intelektu - intelektowi, siły- sile, doświadczenia – doświadczeniu a nawet wieku – wiekowi..

Publiczność ocenia czy trener wystawiający „kryjących” dysponuje pełnym wachlarzem zawodników , których jakość dorównuje zawodnikom przeciwnika i czy dokonał właściwego wyboru, zapewniając sobie skuteczne osłabienie przeciwnika, a tym samym wzmocnienie własnej drużyny.

 

Żeby było ciekawiej – osoba trenera w ogóle nie jest znana, decyzje zapadają poza miejscem rozgrywki w miejscach, które można umownie nazwać „szatnią” konkretnej drużyny – do której wstęp mają oczywiście zawodnicy sprawdzeni i lojalni.

Ostatnio nawet dość głośno było o bezpardonowym pozbawieniu prawa wstępu do „szatni” zawodników, których lojalność została poddana w wątpliwość. Bynajmniej nie na skutek jakichś zdecydowanych aktów  wymierzonych przeciw drużynie, a jedynie na skutek dostrzegania pozytywnych cech przeciwnika. Takie przejawy niesubordynacji, samodzielnego myślenia i kierowania się rozumem są w drużynie przesiadującej w „szatni” tępione bezwzględnie, jako osłabiające morale całej drużyny przez pozbawianie jej podstawowej cechy – nienawidzenia wroga z całych sił.

 

Wracając wszakże do zawodników „kryjących”.

Będąc sama czasem zawodnikiem, samotnie rozgrywającym swoje gry, chociaż przez trenera drużyny z  „szatni” ocenianym jako reprezentant większej drużyny, a czasem będąc publicznością - od bardzo dawna obserwuję toczone boje – przyglądam się  siłom rzucanym na boisko przez trenera. Zarówno tym, przydzielanym mnie osobiście, jak i innym graczom.

 

Pomijając fakt, że w ostatnim czasie ławka rezerwowych mocno się trenerowi z „szatni” skróciła – zauważyłam także ciche zniknięcie wielu czołowych do niedawna zawodników.

Toteż i jakość tych, którzy trenerowi pozostali – jest nienajlepsza.

Powtarzają te same ograne sposoby, stosują doskonale znane przeciwnikom chwyty, stali się monotonni, nudni, przewidywalni do ośmieszenia i do natychmiastowego ogrania.

 

Niezrażeni, a może po prostu nieumiejący ocenić sytuacji na boisku, pokładający bezbrzeżne zaufanie w talenty strategiczne swojego trenera – wybiegają wciąż zdyscyplinowani na boisko, z zaskoczeniem obserwując brak aplauzu nawet z własnych trybun , a co gorsza, zdarza się, że zostają wygwizdani także przez własnych kibiców, z których wielu ostentacyjnie zakłada szaliki i barwy przeciwnika, przesiadając się na jego trybuny.

 

Gra toczy się coraz wolniej, spokojniej, bez większych napięć, z rzadka tylko jakieś pojedyncze akcje wywołują ożywienie. Trener z „szatni” nie ma powodów do zadowolenia, ponieważ przeciwnik stale zdobywa punkty – co grozi trenerowi  kolejnym spadkiem do kolejnej, niższej ligi.

 

I tak patrząc na to niedorastanie zawodników „kryjących” do ich przeciwników, na ich niemożność zagrożenia graczom zwycięskiej drużyny -  zastanawiam się nad istotą sportu.

 

Nie nad przygotowaniem technicznym zawodników, wytrenowaniem, mobilizacją, umiejętnością gry w zespole, pracowitością i oddaniem drużynie – a nad tym co w sporcie jest najważniejsze: nad motywacją.

 

Nad tym zbiorem cech indywidualnych zawodnika, które sterują jego mentalnością, nakazującą mu uporczywe, choć przecież w widomy sposób nieefektywne realizowanie założeń trenera.

Pomijam zawodników pracujących dla pieniędzy, których ambicje osobiste są podporządkowane stałemu przypływowi gotówki.

Bardziej interesują mnie zawodnicy działający bezinteresownie, którzy z tępym uporem kurczowo trzymając się schematów poza które nie są w stanie i nawet nie próbują wyjść, bez wątpliwości moralnych co do sensu uczestniczenia w z góry przegranej grze, zjawiają się karnie, gotowi do „krycia” – chociaż wiedzą i widzą, że podołać temu zadaniu nie są w stanie, a ich gra jest oceniana jako nieczysta, pełna fauli i nie wzbudza sympatii publiczności.

 

I dochodzę do wniosku, że motywacja kryje się w „szatni” – w potrzebie zasłużenia na słowa pochwały z ust kolegów, pochwały za samą gotowość do walki, bez względu na to o co toczy się gra.

A jeśli zdarzy się, że sam trener, lub któryś z jego asystentów wyrazi uznanie – to dla tych paru słów, dla tego spojrzenia - choćby z daleka, choćby z ekranu telewizora – warto rozpalać w sobie wciąż na nowo święty ogień nienawiści i wybiegać przed coraz bardziej obcą i reagującą w sposób coraz mniej zrozumiały dla „kryjących”, powiewającą radośnie emblematami przeciwnika  publiczność.