Kartofel

Śliweczka, jabłuszko, wisienka – owszem. Ale kartofel z ogonkiem?

Och, nie, żebym nie wiedziała, obłość kartofla z resztkami przyschniętej ziemi – tak! Ale ogonek?

 

Ten trzymał się mocno  trochę pokręcony dość długi i cieniutki butnie dając mi do zrozumienia, że sam się nie urwie. Jakby chciał zawstydzić mnie perspektywą mojej brutalnej interwencji z użyciem nożyka.

 

Taki zwyczajny, brudnawy, pełen brzydkich oczek kartofel. Taki, jakie obiera się bez jakiejś tam metafizyki – a tu proszę, tym ogonkiem wprowadza stan nadzwyczajny i w zwykłą czynność miesza refleksje. Różowa aleksandryna.

 

Bo to i Kolumb i korzonki i bulwy gruzłowate, których Anglicy jeść nie umieli i matka ziemia nasza polska i  irlandzka i blade kwiatuszki kiedyś na dworze francuskim jako wykwintność niezwykła i szarozielone liście w długich rzędach bruzd polnych  i żółto-czarna stonka zrzucana ongiś przez Amerykanów by naród socjalizm z trudem budujący głodem zamorzyć...

Ech...poszybowały myśli, nóż wypadł z ręki....

 

A młode kartofelki? Pyszności pełne świeżej, maślanej nadziei i koperkiem delikatnie prószonym wiosnę niosące.

Ale i stare, jesienne kartofle, starannie zsypane w kopce na zimę gwarantują znajomą, polską łagodność naszego dnia powszedniego.

 

Kartofla, jak chleba naszego powszedniego daj nam....

 

A ten jeden , jaki on tam łagodny!

Wypina się przede mną tym ogonkiem, jakby coś chciał mi powiedzieć. Coś o tym, że nie po to najlepsze geny z pokoleń ras i odmian szlachetnych  w nim przetrwały i nie po to dorastał w matkę ziemię zakorzeniony, tym ogonkiem soki z niej wszystkie najwartościowsze wysysając, nie po to mocno w tej glebie trwał nie dając się wykopać za młodu i nie po to przetrwał susze i imperialistyczne naloty nać mu zżerające – by teraz dać się obrać ze skóry.

Wprawdzie miąższ pod nią ma piękny, żółtawy z czerwonoróżowym przebarwieniem a i smak doskonały z pól rodzimych obficie naturalnym nawozem zaopatrywanych – to nie po to te dobra w swoim niewielkiej bo niewielkiej, ale przecież zgrabnej, bulwie zgromadził pracowicie - bym mu do wnętrza zaglądała.

 

Napotkawszy moje spojrzenie perorował dalej – że  owszem, dotarł do mojego domu, przed moje oczy, ale wykopany już jako dojrzały i w pełni ukształtowany , świadomie zgadzając się na uciążliwości czekającej go drogi, przerzucanie z wiader na fury a z fur na ciężarówki, zsypywany w dół i wyrzucany w gorę, pakowany w worki i kosze.

Że dzielił miejsca na straganach z czarną rzepą i burakami i czasem spadał, ale zawsze go podnoszono, otrzepywano i zawsze układano na szczycie usypanej z innych kartofli piramidy.

I to jest miejsce jemu przynależne.

 

Zapadał szybki, jesienny mrok.

Kartofel już nie mówił - krzyczał na mnie. Teraz już trudno było go zrozumieć – powtarzał to co mówił wcześniej, straszył konsekwencjami, jeśli potraktuję go, jak inne kartofle.

I jakby rósł w tym krzyku.

Było tam coś o motykach ostrych i rękach zachłannych, stopach depczących i grzbietach pochylonych, o miejscach lepszych i gorszych dla kartofli i bohaterstwie tych co się wykopać nie dali i straceńczej odwadze niewielu, którym udało się zachować ogonki...

Ogonki....

Ogonki?

 

Ogonki u śliweczek, jabłuszek, wisienek – owszem!

Ale u kartofla?

O nie, mój panie!

Mimo ogonka jesteś tylko zwyczajnym kartoflem.

I żadne metafizyki mnie nie zwiodą.

 

Obrane, opłukane, pokrojone w plastry, pełne smakowitej obietnicy – wyglądały swojsko i zwyczajnie. Kolacja w polskim domu. Pyszna!

 

Ogonek?

Zostawiłam na pamiątkę.