Milusia umrze tej nocy

 

Jej ciałko, wychudłe gwałtownie, zaledwie w ciągu trzech dni, nie pozostawia żadnych złudzeń. To stan, z którego nie ma powrotu.

Nikt nie wie, co jej jest.

Wyrwana kiedyś już raz śmierci, wyleczona, zawsze była malutka i delikatna. Ale kochała jeść. Nawet wczoraj jeszcze jadła sama. Dzisiaj już tylko pije podawane strzykawką ciepłe mleko z roztrzepanym żółtkiem i wodę. A i to niechętnie.

Milusia umiera tak, by nie sprawić nikomu kłopotu.

Po prostu znika. Słabnie, zasypia…

Nie cierpi, nie ma bólów, nie walczy…

Odchodzi cichutko mrucząc, gdy głaszczę jej zmierzwioną nagle sierść i przekładam na drugi boczek, by dać odetchnąć drobniutkim kosteczkom, okrytym jedynie już samą skórką.

Sen, w który zapada jest głęboki. Bardzo głęboki.

To dobrze.

Wiem, że jeśli teraz jeszcze się budzi, gdy jej dotykam, w którymś momencie już nie otworzy swoich wielkich, pięknych oczu i moja ręka położona na niej nie wyczuje bicia serduszka, które, gdy piszę te słowa, wciąż bije regularnie i mocno. Gdy do niej mówię, staram się by mój głos brzmiał, ja zawsze, jakbym zachęcała ją do zabawy, lub pieszczot, bo nic więcej nie mogę jej dać.

Nic więcej…nic więcej…

Zawinięty w ręczniki, na miękkich poduszkach, umiera mały, bury okruszek mojego życia.