"L'Heure d'été / Summer Hours" (2008)

L'Heure d'été  bądź Summer Hours  - to wspaniały film w reżyserii Oliviera Assayasa.

W skrócie pisząc w filmie dzieje się niezbyt wiele, a jednak.

Fim dzieli się na wyraźne trzy części:

1. W pięknym starym domu pięknie położonym wśród zieleni i wypełnionym dziełami sztuki (stare obrazy np. Jeana-Baptiste'a Camille'a Corota, stare meble np. Louisa Majorelle'a, stare wazony Felixa Henri  Bracquemonda) nestorka rodu, Hélène Marly z domu Berthier w dniu swoich urodzin podejmuje swoje dorosłe dzieci: Frédéric, Adrienne, Jérémie oraz ich rodziny.

Nastrój jak w książkach Czechowa.

Niespieszne i banalne rozmowy, przechadzki po ogrodzie, pokazywanie bibelotów, rozpakowywanie prezentów, zrywanie kwiatów.

W tle czai się jednak jakiś smutek, nostalgia, przemijanie.

2. Druga część filmu jest najdłuższa i dzieje się po śmierci Hélène Marly. 

Przed jej dziećmi stanie prawdziwy dylemat, co dalej z pięknym domem i zgromadzonymi przez wuja ich matki, słynnego malarza Paula Berthiera dziełami sztuki.

Najstarszy, Frédéric, który jako jedyny mieszka nadal we Francji, chciałby zachować dom z tym się co w nim znajduje, ale jego rodzeństwo Adrienne, artystka mieszkająca w Nowym Yorku  i Jérémie, marketingowiec robiący biznes w Chinach nalegają na sprzedaż wszystkiego.

Ich motywacja jest prosta: po pierwsze potrzebne są im pieniadze, a po drugie i może ważniejsze nie mają sentymentu do dawnych czasów i jak zapowiadają nie wrócą już do Francji.

Gdyby ktoś myślał, że rozgorzeje spór miedzy rodzeństwem o tym co dalej ze schedą po matce, to by się pomylił.

Film ukazuje bowiem chłodne relacje, w których nie ma miejsca na odruchy serca, jest tylko zimna kalkulacja.

W tej części filmu zobaczymy spotkania u notariusza, wybieranie miejsca na grób, wycenę dzieł sztuki, obiad rodzeństwa i ich rodzin.

Akcja nadal dzieje się niespiesznie, ale wygląda to bardzo prawdziwie, chociaż trudno mi się identyfikować z tymi zamożnymi, kosmopolitycznymi Francuzami.

3. Koniec filmu to impreza zrobiona przez dzieci Frédérica w domu babci, który już za tydzień będzie sprzedany.

To w tej części filmu pojawia się dojmujący smutek końca czegoś, końca pewnej epoki, końca dzieciństwa.

Jak ktoś gdzieś napisał ten film opowiada o niszczeniu tradycji i kultury przez barbarzyńską ekonomię neoliberalną.

Coś w tym jest.

Tak czy owak jest to bardzo piękny i przejmujący film, który naprawdę warto obejrzeć.

Gorąco polecam.

Wystąpili w nim zaś następujący aktorzy:

Charles Berling : Frédéric Marly
Juliette Binoche : Adrienne Marly
Jérémie Rénier : Jérémie Marly
Édith Scob : Hélène Berthier
Dominique Reymond : Lisa Marly, żona Frédérica
Valérie Bonneton : Angela Marly, żona Jérémie
Isabelle Sadoyan : Éloïse, opiekunka Hélène
Alice de Lencquesaing : Sylvie Marly, córka Frédérica i Lisy
Emile Berling : Pierre Marly, syn Frédérica i Lisy
Kyle Eastwood : James, przyjaciel i partner Adrienne