"Hannah i jej siostry" (Hannah and Her Sisters) (1986)

Czechow w wydaniu amerykańskim, choć może nie do końca jest to wariacja na temat  "Trzech sióstr".

Film opowiada bowiem o perypetiach trzech sióstr pochodzących z aktorskiej rodziny i żyjących w Nowym Jorku oraz ich bliskich.

Klamrą tego filmu dziejącego się na Manhattanie jest Dzień Dziękczynienia.

Historię Hannah i jej sióstr poznajemy w szeregu epizodów, z których każdy poświęcony jest innej postaci. Epizody subtelnie się zazębiają, aby spotkać się w finałowej sekwencji rodzinnie spędzonego święta.

W telegraficznym skrócie wygląda to tak:

Hannah (Mia Farrow)  jest aktorką teatralną odnoszącą sukcesy, osobą będącą podporą rodziny, chętna do bezinteresownej pomocy, a dodatkowo spełnioną w małżeństwie z  Elliottem (znakomity Michael Caine z dziwną fryzurą - dostał Oscara za tę rolę).

Holly (Dianne Wiest - Oscar za tę rolę) to roztrzepana, znerwicowana, niespełniona aktorka, która dopiero co rozstała się z narkotykami, ale z zapamiętaniem stara się odkryć co ma robić w życiu.

Lee (Barbara Hershey) żyje w jakimś dziwacznym związku z dużo starszym od siebie artystą Frederickiem (Max von Sydow), ale jednocześnie jest obiektem westchnień Elliota.

Dodajmy do tych postaci Woody Allen w roli Mickeya, byłego męża Hannah, hipochondryka, któy po  rzekomo wykrytym u niego raku rozstaje się z pracą producenta telewizyjnego i zaczyna poszukiwania religijne, które prowadzą jego Żyda do religii katolickiej, ale również do wyznawców Hare Krishna.

Cytat z Tołstoja, któy pojawia się w filmie  "Jedyna absolutna wiedza, którą może zdobyć człowiek, to ta, że życie nie ma sensu" dobrze oddaje sens tego filmu.

Filmu świetnego zaznaczam, który gdy zachodzi taka potrzeba w zależności od okoliczności komentuje kwestie  miłości, zdrady, przemijania, zaufania czy poszukiwania sensu życia w sposób gorzki, ironiczny bądź refleksyjny.

Film zdobył trzy Oscary '86: za oryginalny scenariusz Woody Allena oraz drugoplanowe role Dianne Wiest i Michaela Caine.

Należały się te nagrody bez dwóch zdań.

Oglądając ten film naszła mnie taka refleksja jak słabe obecnie filmy robi Allen w pórównaniu z tymi sprzed 30 - 40 lat.

Zabawne zaś jest, że im słabsze tworzy filmy, tym większą cieszy się sławą.

I na koniec taki cytacik z filmu "Hannah i jej siostry"

Mickey (Woody Allen) przyszedł do swoich rodziców, aby poinformować ich Żydów, że przechodzi na katolicyzm. Rodzice zwłaszcza mama rozpaczają.

Mama do ojca: "No wytłumacz mu"

Ojciec: "A skąd ja mam wiedzieć! Nawet nie wiem, jak działa otwieracz do konserw!"