Wygraliśmy konkurs przedmiotem, którego było zorganizowanie Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej.
Na wstępie pominę oczywiste uczucia i korzyści płynące z faktu historycznie doniosłego i skupię się na – niestety – czymś wielce zawstydzającym.
O co chodzi? O to kto bardziej przyczynił się do tego sukcesu. Czy to był Prezydent RP Lech Kaczyński, Prezes PZPN Listkiewicz, minister Lipiec, Prezydent Kwaśniewski, Prezydent Ukraińskiej Federacji Piłkarskiej, Grigorij Surkis, Zbigniew Boniek, czy inne utajnione siły?
A ja pytam jakie – żadne – ma to dla nas znaczenie. Może to poprawność polityczna, dyplomacja, rachunek ekonomiczny, może koniunkturalizm UEFA, a może układy interpersonalne decydowały o przyznaniu nam i Ukrainie organizacji tego przedsięwzięcia.
To jest nie istotne, 8 z 12 członków Komitetu Wykonawczego UEFA oddało na nas głos i to jest istotne. Nie możemy dopuścić do dzielenia się na tych zasłużonych i tych nie, to jest nasz wspólny sukces nas wszystkich dotyczy, bez nas wszystkich był by niemożliwy. Nie można zapominać o osobach które to nasze do niedawna nieosiągalne marzenie materializowali – oni spowodowali to zwycięstwo oni są bohaterami, my jego immanentną substancją.
Mamy teraz doskonałą okazję by w duchu entuzjazmu podjąć ćwiczenia narodowe i międzynarodowe koncyliacyjne.
Szukanie jednego ojca sukcesu to proces karkołomny, niepotrzebny i niemożliwy. Sukces ma zwykle wielu ojców, a jeżeli nie wielu to co najmniej kilku. Pamiętajmy o tym a może dzięki EURO 2012 w biegu wybędziemy się części naszej narodowej bezinteresownej zawiści.
Inne tematy w dziale Polityka
