Siła Miłości

- Co za wspaniały prezent! Teraz będę mógł trenować w domu! Dzięki, Grzesiu!

- Och, proszę bardzo... Tak myślałem, że ci się spodoba. A kij dobrze leży w ręce?

- Hm... chyba tak... A może już tutaj spróbuję... Możesz mi pomóc go postawić? Tu, w kącie... Dobrze... Teraz kij... Odsuń się, Grzesiu... Aaa! Maaaasz!!

- Świetne uderzenie. Jakby tak dostał, to by się faktycznie rozchorował.

- Szkoda, że to nie prawdziwy...

- Cóż, z prawdziwym też sobie dobrze radzimy.

- Właśnie, z tym naszym górnikiem to było dobre. Tylko słyszałem, że miałeś jakieś własne cele? Co to, jakieś prywatne robótki?

- Nic się przed tobą nie ukryje, Donaldzie... Ano musiałem odwrócić uwagę dziennikarzy od tej przykrej sprawy ze Śląskiem...

- Co za brak zaufania! Czemu nie położyłeś wiary w Miłości?

- A, jakoś tak... Nie chciałem jej rozdrabniać...

- Ale przecież wiesz, że dla ciebie Miłość jest taka sama, jak dla każdego. Już kazałem pozałatwiać wszystko tak, żeby do końca roku była ta... no...

- Abolicja?

- Dokładnie. To już się tak długo cięgnie... Tylu ludzi ma kłopoty... A po co, po co to wszystko?

- No właśnie nie wiem.

- Dlatego pora przestać męczyć tych biednych piłkarzy. Więc i ty nie masz się o co martwić. Poza tym, co ty sobie myślałeś? Że będziesz oskarżony o korupcję? Daj spokój...

- Przepraszam, Donaldzie, że zapomniałem o sile twej Miłości!

- Już dobrze, dobrze... Tylko, żeby mi to było ostatni raz!

- Mam więcej nie korumpować sędziów?

- Co? Nie... Masz więcej we mnie nie wątpić. I w moją Miłość. A teraz podaj mi kij... Acha, zaraz, zapominałbym... Masz tu kartkę od Radka.

- Hm... Ale to po francusku chyba?

- Tak jest. Zadzwonisz jako anonimowe źródło do „Le Monde" i przeczytasz to. Jakoś nie mogą uwierzyć, że Kaczor w Dużym Pałacu jest zły.

- Durne żabojady.

- Właśnie. Dlatego Radek napisał następną kartkę.

- Hm... Widzę, że Radek też się stara...

- Ale nie kupuje mi takich fajnych prezentów. To podaj mi ten kij...